Το γράμμα Άλφα

Προσπάθησα να σου γραψω ένα γράμμα

μα είχα ξεχάσει να γράφω
θυμόμουν μονάχα να σχηματίσω το γράμμα άλφα
Άδικα
χρεώσαμε με τις δικές μας ανασφάλειες το χρόνο
Αγνόησα
επιδεικτικά τις κατακρεουργημένες αλήθειες μου
και τώρα αυτές με πήραν στο κατώπι
υπενθυμίζοντάς μου με
Aίμα
τα πιο αγνά ψέμματα
θυσιασμένα στο βωμό της αγάπης
Άγγιξα
μόνο το ορατό και παρέλειψα
να χαιδέψω τα σκοτεινά μου αδιέξοδα
και αυτά αγρίεψαν με πήραν στο κυνήγι
μα όπου και αν τρέξω, μάντεψε ·
Αδιέξοδο
Προσπάθησα να σου γράψω ένα γράμμα
μα είχα ξεχάσει ποιά είσαι
θυμόμουν μονάχα ποιά ήθελα νά’σαι
Αγέλαστος
εγω και βλοσυρός προστάτευα
τα σκοτάδια μου
Αέρα εσύ και φως
μου φώτιζες τα μαλλιά μου
θηριώδεις άνεμοι που ταξίδεψαν τη σκέψη μου
και είχα την τύχη να τους ακούσω
μονο έγω
κάποτε τα καταφέραμε
θα λέμε και βαδίσαμε μαζί στο
Άβατο
έκτοτε φυτρώνουν αγριόχορτα
στο κεφάλι μου για να μου θυμίζουν
αδιάκοπα την
Απλότητα
της αληθινής ομορφιάς
αυτής που περνάει απαρατήρητη
γιατί δε σου λέω, ξέρεις
προσπάθησα και έπεσα
έσπασα
μα προσπάθησα
να σου γράψω ένα γράμμα

Μα με ένα γράμμα το νόημα βγαίνει λειψό και είναι οι λέξεις τόσες και κοίτα…
Βρέχει

Αυγουστιάτικη Μπουγάδα

Βάζω σε τάξη τις κάλτσες μου

γιατί δεν έχω το μυαλό μου

ανοίγω τις ντουλάπες

πώς βρέθηκαν τόσοι σκελετοί

γιατί δεν τους αναζήτησε κανείς;

Φαίνονται να κρυώνουν

τους φορώ ό, τι βρίσκω μπροστά μου

κουρνιάζω πλάι τους

να ζεσταθω λίγο και γω

Σβήνω το φως

να μη ξοδεύω ρεύμα

όσο ξοδεύτηκα εγώ

Παριστάνω ότι βρισκόμαστε σε μία παραλία

-Άκου τα τριζόνια ωραία νύχτα ε;
-Πρέπει να φτιάξεις το ψυγείο, πώς μπορείς και κοιμάσαι;
-Κοίτα το φεγγάρι είναι κόκκινο,ματώνουμε;
-Σταμάτα να τριπάρεις με το λαμπάκι του διακόπτη!
-Αγκάλιασε με κάνει ψύχρα...
-Μα με τρυπούν τα κόκκαλα σου, φύγε!

Φέυγω.

Πάλι πέρασε η ώρα.
Πώς διάολο ξέμεινε μια κάλτσα παράταιρη;

Ξημερώνει παιδιά, πρέπει να σας αφήσω
ωραία η παρέα σας,
μα κάθε φορά γυρνώ στους δρόμους
με ένα ποδι γυμνό.
Και οι άνθρωποι εκεί είναι σκληροί
πιο σκληροί
απο εσάς που είστε μόνο κόκκαλα

Να λερώνω
να λερώνομαι
να πηγαίνουμε για κάνα νυχτερινό μπάνιο.

Φτου Ξελευτερία Για Όλους

Δραπετεύω σημαίνει

τυλίγομαι μες στο φεγγάρι

οι στρώσεις μου θλιμμένες

κουκούλι χρυσαφί
φαντάζουν σαν σπίτι μου
πια

η παρανυχίδα του δημιουργού

των πυγολαμπίδων στέκι

το ζειμπέκικο των αλαφροΐσκιωτων
στην Νύχτας την παραγγελιά
απόψε πάλι θα χορέψω
στος ώμους μου να σηκώσω

το βάρος των καταραμένων.

Τα βήματα μου αργά

τρεκλίζω στη χρυσή μου φυλακή

είμαι σκιά αυτόφωτη

που μηρυκάζει το μερτικό μου
στο έρεβος

δεν βλέπω, μα βλέπω

καμμένη γη
η κάφτρα
που χτυπώ με την παλάμη μου

το Πένθος ξεμεθάει
το μούδιασμα περνάει
χάθηκα τώρα.

Ξημερώνει σημαίνει

τ’αγρίμι πέθανε

έσβησε σαν αναλώσιμο
καχεκτικό παρανάλωμα

πνίγηκε στη σκιά του

μα άφησε βρόγχο επιθανάτιο

το πρώτο θρόισμα

στο φύλλο του πλάτανου
που βλέπεις σα ξυπνάς.

Καταπλακωμένοι στο γκρίζο
της ακινησίας
προσδοκούμε την αιωνιότητα
ενώ ξεχάσαμε
τον χορο του οξυγόνου.

Το κρυφτό της ασφυξίας να το σεβόμαστε
οι εναπομείναντες
γιατι στο
“φτου ξελευτερία για όλους”
η ελευθερία θα κρέμεται
απο μια ανάσα.

Πατρίδα

Αλύπητα ξεριζωμένοι

απ’το μποστάνι της πραγματικότητας

αναζητάμε την αλήθεια που θα μας συντηρήσει

σε ραγισμένα βάζα με μουχλιασμένο νερό

κάποιοι αυτο το λένε πατρίδα

μα δε βρίσκω χώμα να πατήσω

οι κηπουροί είναι ανένδοτοι

και με ένα μειδίαμα ταξικής υπεροχής

κλαδεύουν ό, τι πρόσκαιρο πάει να ανθίσει

Σαλεμένοι εραστές

ψηφιακής κάβλας

ταριχεύουμε τον έρωτα με κλικ ματαιοδοξίας

νωθεύουμε τα πάθη με λάθη

την απείθεια με συνήθεια

ένα τασάκι εφήμερων απολαύσεων

η αρένα μας

και μεις ευνούχοι μονομάχοι

σε μια μάχη

χωρις τέλος

και πτώματα κάτι μισοκαπνισμένα τσιγάρα

Χαμένοι ορειβάτες

με χαλασμένο εξοπλισμό

περνάμε το νέφος για ουρανό

λίγο ακόμα υπομονή
σου πετάω το σκοινι να κρατηθείς

μη κρεμαστείς

πόσες αστραπές να τιμήσουν το σπάσιμο του λαιμού σου

χρειάζεται βράχια η ηχώ για να ακουστεί

και η θυσία σου αποροφήθηκε μες σε βουνά φτιαγμένα

απο άμμο

φοβόσουν να δεις την κορυφή

μα και η κορυφή δεν ήταν έτοιμη για σένα

Θέλω να κλέψεις ένα χάρτη

απο το παλαιοπωλείο του χρόνου

να εξοπλιστούμε με σπόρους

που βλασταίνουν

έρωτα, προσμονή και

υπόσχεση

ύστερα να σκαρφαλώσουμε

στα τεντωμένα μας αρκετά

αφου βεβαίως θάψουμε τους κηπουρούς

για λίπασμα

και να φυτέψουμε πάνω τους

όλα τα δέντρα

αιεθαλή και φυλλοβόλα
με κουφάλες ή χωρίς

να λέμε τουλάχιστον

ότι προσπαθήσαμε για κάτι

και αυτο το τροπικό δάσος

ίσως να το ονομάσουμε πατρίδα.

Γαβ

Κλειδαμπαρωθήκαμε στα κουτιά μας

και παραδώσαμε τα κλειδιά στους συλλέκτες
κατοικίδια του φαίνεσθαι με κηλίδες του είναι
με τα λουριά μας και τα όλα μας
γινόμαστε μάρτυρες ενός αυτοκτονικού καλοκαιριού
καθώς εκείνοι μας ταξινομούν ανα χρηστική σειρά
μαζί με τα κουτιά μας
στη γαλανόλευκη ραφιέρα της ταριχευμένης ρωμιοσύνης

το μπλε και οι αποχρώσεις του είναι το μόνο διαθέσιμο χρώμα

Κυνηγάμε τις ουρές μας προς τέρψιν των

μα δεν τις φτάνουμε ποτέ
δεν είμαστε δα και τίποτα ουροβόροι
γλείφουμε τα αφεντικά για ένα ξεροκόκκαλο
ένας χρόνος δικής τους αποστείρωσης
ισούται με εφτά δικής μας φαγούρας

είμαστε τα παρατημένα σκυλια του Σρέντιγκερ

με σύνδρομο της Στοκχόλμης
ταυτόχρονα ζωντανοί μα πάντα νεκροί
ασφυκτικά στειρωμένοι
ζωσμένοι σε ένα λάγνο ιδεασμό
ξέρεις ρε ποιός είμαι εγώ
παιδιά του Κέρβερου

μα λαχταρούμε λίγη αγάπη απ’την Κόλαση

Θεριεύει η λύσσα, εμβολιάζεται η συνείδηση

οι ρίζες της Ελευθερίας βρωμοκοπάνε κάτουρο
στο άκουσμα μιας πιθανής βόλτας
κρυβόμαστε
έχει μπόγιες η ραφιέρα βλέπεις
και οι φήμες για εντοιχισμένα κλουβιά
είναι μια πραγματικότητα
που αλυχτά αουυυ αουυυ
σε μπλε σειρήνες με επιλιπτική κρίση

Τα έχουμε χεσμένα όλα εγώ εσένα και συ εμένα

μα θα καθαρίσουν άλλοι για εμάς

Πρέπει να κλείσω αυτό το παραλήρημα

το αφεντικό ανοίγει το κουτί
με τόση οργή θα πάρει ώρα
να θυμηθώ να φορέσω το ενοχικό μου βλέμμα
και αν το καταλάβει θα πει ότι φταίω
για τις τρίχες στο ριχτάρι του
Τι και αν δεν έχω πια τριχωμα απ’την ψώρα

Πες μου με πόσα ψέμματα η λύσσα γίνεται πίσσα

όσο θυμάσαι ακόμα να γαβγίζεις
και εγώ θα κυνηγήσω κάτι άλλο
πέρα απ’την ουρά μου για αλλαγή
και ίσως μετά γυρίσω ανάσκελα
να με χαιδέψεις

τηλεγράφημα

Θρονιαστήκαμε στις ανημπόριες μας και τις βαφτίσαμε

τεστ

τώρα η σαρκοφάγα μέθεξις στήνει καραούλι σε ηλεκτρονικά λημέρια

μηδενικα και άσσοι οι παντιέρες μας

μελάνια που εξατμίζονται στο προσάναμμα του φοβάμαι

και αρωματίζουν τη θράκα του επόμενου

κοίτα, οι απο πάνω έχουν βάλει και ψήνουν

Θέλω να κολυμπήσεις ως εδώ

και να μου εξηγήσεις πως γίνεται

να πατώνω σε αχαρτογράφητα νερά

ύστερα να με συνθλίψεις

και να με κάνεις άλλο ένα παράσημο του χρόνου

στον πόλεμο βράχος και κύμα
βαφτίζεται σήμερα ο δόλος του Θεού

Οι ωκεανοί τέμνονται καθέτως απο την μπάρα

που αναβοσβήνει στον κειμενογράφο μου

γίνομαι άσσος και καταγγέλω το φόβο

πιάσε τον θρόνο απο την άλλη

και βόηθα με να τον πετάξουμε στα πιο σκοτεινά νερά

να γίνουν κοράλλια που θα κατοικήσουν

κοπάδια απο τα πιο απομονωμένα πλάσματα

αυτα που δε βλέπουν,δεν ακούν δεν αναπνέουν

τα πιο τοξικά

γίνομαι μηδέν και εξυμνώ το έρεβος

Ο λυρισμός δεν έχει ανταλλακτικά

ούτε συναρμολογείται σε κάποιο υπόγειο

το ανελέητο σφυροκόπημα της ύπαρξης

θα σε βρει στα πιο σπινθιροβόλα χτυποκάρδια

αλλά τι ξέρω και γω πάντα σπάταλος ήμουν

στιγμών, κυμάτων, κάρβουνων,

τεστ

Ένα μηδέν μηδέν μηδέν ένα

λέω σήμερα να μην σπάσω το ποίημα

να το αφήσω να γιγαντωθεί

όπως ο άρτος και τα θεάματα

σε επιθετική τροχιά μα γνώριμη

να μην φοβηθούμε για αλλαγή

και να κάνουμε το δικό μας τσιμπούσι απο ανεκπλήρωτες ανάγκες

να βαφτιστούμε στο κρασί

να χτίσουμε πάνω στο σύστημα το δυαδικό με τα δικά μας κοράλλια

εμπρός για νέους κόσμους όπου τα λάβαρα θα είναι απλά ανάμνηση

θα σε ευχαριστήσω μετά πολύ μετά

μου περισσεύει λίγος χρόνος

και τελικά δε θα σπάσω το ποίημα

γιατί στην ουσία δεν έχω κάτι καινούργιο να πω

γιατί στην ουσία δεν έχω κάτι

δεν έχω ουσία

αλλά γεμίζω στάδια

Παρακολούθα με πίστη και ευλάβεια

άρτος και θεάματα

και μια θάλασσα που αφήνει ευγκαύματα

ενώ βρέχει

ενώ βρέχει

ενώ βρέχει

βαφτίζεται ο δόλος του θεού

και συ θέλεις να κολυμπήσω ως εσένα

μα εγώ πατώνω στα αχαρτογραφητα νερά

γιατί πατώνω σε αχαρτογράφητα νερά;

Γκοοοολ!

Ψωμί;

Πυρ και Μανία

Έχασα τρίτη φορά τον αναπτήρα μου μέσα σε μία εβδομάδα

αν ήμουν προληπτικός θα έλεγα ότι η φωτιά με αποκήρυξε

η ζωοδόχος σπίθα μου ζητιανεύει τσακμακόπετρες

σε ένα άγονο σώμα

με οδόντα τοις εκατο νερό

μαλάκες ξέμεινα λιθοβολήστε με

και αυτή δεν είναι η μόνη ειρωνία του πράγματος

επειδή είμαι προληπτικός είχα κρατήσει ένα σπίρτο

για ώρες ανάγκης σαν αυτήν

μα μούσκεψε και χάλασε που λές

σε ένα άγονο σώμα με ογδόντα τοις εκατό νερό

Βλέπεις η πρόληψη και η προκατάληψη

φιλοξενούνται στον ίδιο επιθετικό προσδιορισμό

και εγώ

δέχομαι πανταχόθεν μια απροσδιόριστη επίθεση

απο άλλα υδρόβια σώματα

για την κυριότητα της καχεκτικής μου σπίθας
υποθέτω/ ίσως και όχι

κάτι που με προβληματίζει

με ωθεί να ψάξω στο πυρ το εξώτερον

εκεί που έχει πάντα φωτιά

ή έτσι λένε οι φλογερές οι κακές γλώσσες

και οι επιθέσεις τουλάχιστον

είναι γνώριμες

μπορεί να ρισκάρω να εξατμιστώ πριν μεταλαμπαδεύσω τη φλόγα

στο εδώ

μα ίσως βρω ένα καζάνι ακριβώς στα μέτρα μου

και βράσω στο ζουμί μου
ένας πορφυρός Διογένης με αναβαθμισμένο πιθάρι

ίσως φορέσω ένα πειστικό κοστούμι

με φολίδες και λάβα

και πάρω τη θέση του βελζεβούλη
αλλά οι κατατακτήριες για την κόλαση αργούν

και εγώ δεν είμαι καλά διαβασμένος

Μα τώρα που το καλοσκέφτομαι
ποιός το κουναει απο δώ τώρα;
Πολλή η υγρασία στις πατούσες μου ,
νωπές οι ανάσες και πλημμυρισμένα τα πνευμόνια μου

για αυτό λέω μάλλον να το βουλώσω και να αράξω
μα αν υποψιαστώ πως όλα είναι στο μυαλο μου

και κάποιος μου καβατζώνει τους αναπτήρες μου

θα του γαμήσω το σπίτι
προληπτικά

και απροκάλυπτα.