Λουλακί παρανυχίδα

Λίγο πριν το ξημέρωμα
κάνει το πιο επικίνδυνο κρύο
Ατόφια κρυστάλλινη σιωπή
χαράζει τον ήχο ενός αιώνιου διλήμματος στα τύμπανα μου.
“Να ξημερώσω;”
“Να περιμένεις.”
Ακούω την ανατριχίλα να εμποτίζει τα κύτταρα μου
και αναβαθμίζω
την ύπαρξή μου.
Η μοναξιά καίγεται από το εντοιχισμένο σεληνιακό φως
στα βλέφαρα μου.
Η μοναξιά βγάζει χρώμα λουλακί
και γίνεται μαύρη
στην πρώτη εξάτμιση που σκάει.
Λίγο πριν το ξημέρωμα
αναρωτιέμαι στις πόσες σκοτοδίνες
έρχεται το πιο λαμπερό φως.
Όνειρα εν υπνώσει ξυπνούν,
άνθρωποι ξύπνιοι κοιμούνται
και κάπου εκεί στο μεταίχμιο
συναντιούνται,
τρίβουν τα άκρα τους να ζεσταθούν.
Νεκρά κύτταρα με ψήγματα αναμνήσεων
στήνονται στο εκτελεστικό απόσπασμα της λήθης
και...
ξημερώνει.
Στην ατμόσφαιρα αιωρούνται
σωματίδια της αγρύπνιας
Πρόσεχε πως θα αναπνεύσεις
αν θες το ξημέρωμα,
να σε ξαναβρεί.

Θυσία στο Άπειρο

Η διατάραξη της κοινής ησυχίας

είναι υποχρέωση των ανήσυχων

έχουμε όλοι διαταραχή προσωπικότητας

πάσχουμε από ρομαντικό μηδενισμό.

Χτες έγινα μάρτυρας σε βίαιο περιστατικό

οπλισμένα ψυχοπαθή άλφα γιώτα,

απήγαγαν έψιλον

ένα ακλόνητο άλλοθι

να γίνει το ψέμα

αίμα.

Βλέπεις το μηδέν αν φάει μαχαιριά

φέρνει λίγο σε καρδιά

και η καρδιά αν μπει στη μέγγενη

γίνεται μηδέν

και αυτή η μάχη κρατάει χρόνια

Ρομαντικός μηδενισμός

μωρό μου

Γράμματα,μαχαίρια,φασαρίες,αριθμοί

βιταμίνες, ταπεράκια, νευρικοί κλονισμοί

Θυσία στο άπειρο η ζωή

και μια σιωπή ανάπηρη να σέρνεται με πι

3,14 λόγοι

-η παγκόσμια σταθερά των ασταθών-

να εξαϋλώσουμε τις φωνητικές μας χορδές

στις όξινες επαναλήψεις καθημερινότητας

που τυποποιούν το χάος

προς τέρψιν και χαρά των ήσυχων.

-Ποιών;

-Ημών !

Φτου Ξελευτερία για όλους!

Σε μια απλή στιγμή

χτίζονται και γκρεμίζονται κόσμοι

ψηφιακές τεθλασμένες εικόνες

ρίχνουν τα θεμέλια της πραγματικότητας σου

παίρνοντας σκυρόδεμα και ράβδους

απ΄ το νταμάρι της φοβικής σου αμετροέπειας.

Εσύ τελειοποιείς με περίτεχνα μερεμέτια

τη φυλακή της ύπαρξης σου,

λίγοι κόκκοι ελληνικού καφέ

επιμελώς διασκορπισμένοι

δίπλα στο τηλεκοντρόλ

ξυπνούν την κοιμισμένη σου εθνική υπερηφ
άνοια
και αποτελούν το τέλειο πρωινό για ντιμπέιτ.
Να μην παραλείπεις το πιο βασικό γεύμα της ημέρας

και κάθε βράδυ να σφάζεις έναν κόκορα

κάτω απ' την υπόγα.
Όταν θα σφάξεις τον τελευταίο λαλητή

να κοιμηθείς αγκαλιά με τα κάγκελα

και να χαίρεσαι που ο ύπνος
θα είναι αιώνιος.
Αυτές τις μέρες βρέχει αφρικάνικη σκόνη

να προσέχεις όταν βγαίνεις από το κελί.

Μια ομπρέλα με τα εθνικά χρώματα
ο σωτήρας σου

και το νου σου
αν σε αγγίξει λάσπη

κατευθείαν μπάνιο με ελληνικο αίμα,

σε θερμοκρασία βρασμού.

Οι συγκρατούμενοι παραπονιούνται

και φροντίζουν πάντα για την ομοιογένεια

της μικρής κοινότητας.
Μα ο δεσμοφύλακας θυμάται

ότι πριν γίνεις χτίστης
σου άρεσε να γκρεμίζεις
αλλά τό' χεις ξεχάσει πια.
Κάπου στον ακουστικό σου ορίζοντα

ξεβράζονται απόηχοι
που και που

Απασφαλισμένες χρωμοβομβίδες
οπλισμένες από παιδικά γέλια

γκρέμιζαν συθέμελα το γκρίζο

μα πάνε χρόνια απο τότε..
και μια παιδική φίλη που παίζατε κρυφτό

με το όνομα Ελευθερία

την είδες στην ουρά του σουπερ-μάρκετ

να περιμένει την σειρά της

να πληρώσει με δόσεις

και τρεμάμενα χέρια
χτεσινό ψωμί.
Γυρνάς απότομα και φεύγεις

με δάκρυα στα μάτια

τα ρέστα δικά τους

Προτιμάς να θυμάσαι

τον παλμό της φωνής της

όταν φώναζε
“φτου και βγαίνω”!
Θυμάσαι;

Λογική της ανάθεσης

Κλείστε τα όλα τα σύνορα, όλα!

υψώστε τσιμεντένια τείχη που να κρύβουν τον ήλιο.

Bγάλτε ό, τι ένστολο καθίκι υπάρχει απ΄ την αποθήκη σας,

αρκεί να κουβαλάει όπλο.

Λιμενικό,στρατό,μπάτσους,βατραχανθρώπους,φασίστες,

να κατακλύσουν τους δρόμους ερπύστριες να κοιμόμαστε ήσυχοι.

Βγάλτε όλα τα απάτσι στους ουρανούς
δεν έχουμε ανάγκη τον ουρανό.
Υπερεκτιμημένη μαλακία από τους ποιητές.

Θέλουμε έλικες να σκίζουν τους αιθέρες και τα λαρύγγια μας

Μόνο μην νοιαστείτε για τους ανθρώπους,
είμαστε απλές στατιστικές,

κάντε τσιμπούσια πάνω στα πτώματα μας και τα πτώματα παιδιών,

αφού τους ρίξετε βόμβες στο σπίτι τους

αποτελειώστε μας όλους
και μετά χύστε με ευχαρίστηση που είστε στην άλλη πλευρά.

Φτιάξτε και για εμάς στρατόπεδα συγκέντρωσης,
ούτως ή άλλως σπίτι δε θα έχουμε οσονούπω,

πολλοί δεν έχουν ήδη,

γιατί τα λεφτά μας πήγαν στα γιοτ, στα γήπεδα τένις,
στα 59 ακίνητά σας και σε οφσόρ στην Ελβετία.

Κλείστε μας όλους μέσα, κάντε VIP θέσεις με λευκά κελιά

και ρίξτε μας φόρο για κάθε διάρροια που θα χέζουμε.
Κλείστε τα όλα,ΟΛΑ.

Σκοτώστε ό,τι κινείται στο βωμό του κέρδους

όπως προστάζει ο θεούλης σας ο καπιταλισμός.

Αλλά προσέξτε να κάνετε τη δουλειά σας σωστά.
Γιατί αυτοί που θα ξεφύγουν

θα σας γαμήσουν όποιο θεό πιστεύετε

και θα πάρουν εκδίκηση για όλους μας.

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Οι άνθρωποι συνεχώς πάνε ενάντια στην εξέλιξη,

επιβαλλόμενο από άλλους τερτίπι...

Ο σεξοτουρισμός στην Ταϊλάνδη ανθεί,

η βιομηχανία της πρέζας που συντηρείται από το σύστημα

χύνει σκόνη στα μάτια μας.

Στις Η.Π.Α. οι μαύροι είναι αναλώσιμοι με σφαίρα,

οι λευκοί είναι αναλώσιμοι με χρέη.

Στη Γάζα σφαγιάζουν παιδιά για καλημέρα,

μίλα μου για τον άνθρωπο ξανά λοιπόν

στην Κίνα τα παιδιά δε θα παίξουν ποτέ,

θα φτιάξουν τα ρούχα της Δύσης για μια κούπα ρύζι.

Στην Αφρική οι άνθρωποι λιώνουν από το HIV

και την εξαθλίωση

που οι Δυτικοί τους επιβάλλουν

Στη Σιέρα Λεόνε η σκλαβιά επιβιώνει στα μονόπετρα των καννίβαλων

Στην Ελλάδα η θάλασσα ξερνάει μωρά και είναι Τρίτη μεσημέρι,

Στη Γερμανία άνοιξαν τα κέντρα που κάποτε έκαναν τους ανθρώπους σαπούνια.

Μισό να πλυθώ με έναν πρόσφυγα, χτύπησε ο ιδεοψυχαναγκασμός.

Στη πολιτισμένη Δανία τους βάζουν βραχιολάκια

“είσαι δικός μας η δικός τους;”

-Ναι αλλά το σουηδικό μοντέλο...

-Δεν υπάρχει κανέναν μοντέλο μαλάκα, που νομίζεις ότι θα ασχοληθούν μαζί σου.

Οι άνθρωποι ανήκουν στις κυβερνήσεις τους

 όλοι στα πολυεθνικά δεσμά μας

Ναι αλλά κάποιοι πλουτίζουν από αυτό

Ξαναπές μου λίγο ότι δεν υπάρχουν τάξεις.

Η απληστία και η μαφία διοικούν τα πάντα και εμείς τρώμε σανό.

Οι άνθρωποι συνεχώς πάνε ενάντια στην εξέλιξη

και αυτό γιατί το σύστημα τους κρατάει απασχολημένους,

τους έχει γραπώσει από τα αρχίδια

“έλα εδώ πουτανάκι μου ανήκεις,

θα σε αφανίσω,

θα σε κλείσω φυλακή,

θα σε κάνω αντικαταθλιπτικα που γεμίζουν δέκα ολυμπιακά στάδια,

θα σε πνίξω στα χρέη

και όταν ψοφήσεις θα σου γαμάω το κουφάρι

και το κουφάρι των παιδιών σου εσαεί”.
Οι άνθρωποι πάνε ενάντια στην εξέλιξη γιατί περιμένουν ο δήμιος τους να χύσει,

αντί να βγάλουν λεπίδι να του κόψουν το καυλί και να του το μπουκώσουν στο στόμα.

Έχουν το χρήμα και τα όπλα.

Όμως το χρήμα τους μας είναι άχρηστο αν το αποφασίσουμε.

Ξέρεις εσύ,είναι ένα κλικ.

Όσο για τα όπλα,

είμαστε περισσότεροι

και πιο καυλωμένοι για ζωή.

Διάλεξε.

Αυτή τη φορά χωρις θόλο

Στις εφτά περιστροφές της Σελήνης γύρω μου,

θα έχω ντυθεί με τους παράφορους έρωτες των ρομαντικών.

Τα γέλια θα έχουν γίνει κλάματα, τα δάκρυα αίμα

και το κορμί θα ξεβράζεται στα ανοιχτά.

Μια αφύπνιση γεννάται από τις αμφιβολίες μου

οι διάττοντες αστέρες γελούν μαζί μου

και σμιλεύουν τα βράχια στο πέλαγος

με την αλαζονεία του κάλπικου.

Ξυπνώ απότομα με μια γεύση Υπερσυντέλικου στα σωθικά μου.
Είχα [ξανα]πεθάνει.

Ίσως τελικά χρειάζεται κάτι πιο δυνατό από το ψαχούλεμα στη μνήμη
για να σηκωθώ.

Όλο μου το σώμα ξεσπά σα μια κυψέλη που βρυχάται την υστερία της ανάμνησης

Θα ήθελα να μπορούσα να μπολιάσω “ενσυναίσθηση” τους απαθείς

να γυρίσω την κλεψύδρα

να εξαϋλωθώ στη στιγμή που μου έδειξε ο παππούς μου πως να μπολιάζω τριαντάφυλλα.

Μα έχω τα λάθος εργαλεία,

πυξίδα

όχι

κλεψύδρα.

Ο θεός είναι κουφός και όχι νεκρός Φρίντριχ.

Αντ' αυτού τρώω το πρωινό μου πάνω στα συρματοπλέγματα.

Κερί

σκέτο.

Από εργάτριες με κίτρινα βραχιολάκια

τα άκρα μου με εγκαταλείπουν,

εισέρχονται να σκοτώσουν το Κράτος μέσα μου πρώτα,

όσο το μέλι ρέει άφθονο

στο δικό τους κόσμο.

Μα τα κεριά κάποια στιγμή θα σβήσουν

/γιατί δεν είμαστε διάττοντες αστέρες,

αλλά μετεωρίτες/

Και τη στιγμή που θα τρεμοπαίζει η φλόγα του τελευταίου,

θα δεις φευγαλέα τον παλμό της συλλογικής αφύπνισης.

Και τότε θα ξέρεις ότι όλες οι αναμνήσεις,

όλα τα μπολιάσματα που τελικά δεν έγιναν

οδηγούσαν σε αυτόν τον κρατήρα.

Aυτή τη φορά χωρίς δόλο.
Αυτη τη φορά χωρίς θόλο. 

Πολιτική Υπακοή του Θαρρώ

Σε είδα σε ένα τρομοκρατικό έργο στο εθνικό

αμέσως σε ερωτεύτηκα.
Κράταγες ένα 45άρι στο ένα χέρι

και είχες φτιάξει ένα κοστούμι από τις περσινές αποδείξεις για το αφορολόγητο.
Ήταν απόκριες
Σε ρώτησα τί έχεις ντυθεί
“πολιτική υπακοή του Θαρρώ”

καλά λέω
κρυφογέλασα με την εφευρετικότητα σου.

Έτρεμες από το κρύο,κατάλοιπα χειμώνα μιας και δεν βιώσαμε κατοχή

/μάλλον/

“τρέμω μου λες”,με ακούμπησες,

είχες χέρια πιο παγωμένα και από μάρμαρο νεκροταφείου.

Τρομοκρατήθηκα!

Σκέφτηκα πόσες έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί από πρεσβύ-ωπες

και κρατικούς μηχανισμούς.

“Πρέπει να ξαναορίσουμε την έννοια τρόμος”

Μέχρι να τελειώσεις την πρόταση είχες μαύρα δαχτυλικά αποτυπώματα
σε όλο το θερμικό χαρτί του κοστουμιού σου
Στην απόπειρά μου να σε ζεστάνω,παρασύρθηκα.
Το “45άρι αληθινό;” ψέλλισα
όσο έκανα κρακ στα δάχτυλα μου.

“Ναι αλλά δεν έχει σφαίρες” μου αποκρίθηκες,
μισοαπογοητευμένη, άλλα ξανανιωμένη από τη ζέστη.

“Δεν πειράζει, για τώρα, είναι ώρα για τέχνη.
Άλλωστε συνειδητοποιήσαμε και οι δυο πολλά σήμερα”.
Δε σε ξαναείδα από τότε, αλλά πότε-πότε βλέπω γραμμένο στους τοίχους

“Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης”
και ξέρω από τα τρεμάμενα γράμματα ότι είσαι εσύ.
Χαμογελώ...
Πρέπει να ξαναορίσουμε την έννοια τρόμος.