Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Κηπουροί με Στολή




Είμαστε όλοι σε καταστολή. Είμαι σε καταστολή. Οι σκέψεις μου είναι σε καταστολή .
Οι σκέψεις μου δεν είναι καν δικές μου δεν τις δημιουργώ εγώ, είναι αυτόνομες οντότητες που ξεπετάγονται,
και εγώ, εσύ, όλοι εμείς, απλά τις ακούμε και αυτό μας τρομάζει.
Δίνουμε την ερμηνεία που είναι και η που βολική μέσω άλλης διαδικασίας “ελεγχόμενης” σκέψης και όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό δημιουργεί τρόμο, όλο αυτό είναι ένας φάυλος κύκλος. Δεν υπάρχει ελεγχόμενη σκέψη γιατί η σκέψη όταν τιθασεύεται παύει να είναι σκέψη ,αλλά μετατρέπεται σε σκλάβο.
Οι σκέψεις μου δεν είναι καν σκέψεις
είναι ζιζάνια ,είναι τσουκνίδες, χλωρίδα και πανίδα απο έναν αστρικό πομπό προς ένα άγονο, αφιλόξενο μέρος 1.361 γραμμαρίων μυικής μάζας χωρίς λίπασμα, χωρίς φως και μουχλιασμένο νερό, μόνο ηλεκτρικά σήματα, συνάψεις και νευρώνες
ένα αυστηρά οργανωμένο πρωτόκολλο επιβιωσης, που φιλτράρει και κρατά αυτές που εξυπηρετούν τον ξενιστή, στη δική μας περίπτωση το ανθρώπινο σώμα, με πρωταρχικό σκοπό το πιο αρχέγωνο ένστικτο
την επιβίωση.
Είμαστε όλοι σε καταστολή.
Αδυνατώντας να διαχειριστούμε ό,τι μέσα μας κατοικεί ένα μικρό αυτόνομο, αυτοσυντηρούμενο οικοσύστημα, γινόμαστε κηπουροί με στολή.
Κόβουμε και ράβουμε την έμφυτη συγγένεια με το χάος και την τοποθετούμε σε έυπεπτες,κοινωνικά λειτουργικές και αποδεκτές φόρμες ,ένας ασυνείδητος μηχανισμός πια, που πήρε χρόνια εξέλιξης να γίνει αυτό που είναι και πότε πότε οι φόρμες μας βρίσκουν άλλες φόρμες άλλων ξενιστων, κομμένες και ραμμένες στα ίδια μέτρα και αυτών και ταυτιζόμαστε, επιβεβαιωνόμαστε ότι ανήκουμε κάπου, υπάρχουν και άλλοι σαν εμάς,
μέσα σε αυτό το φάσμα της φυσιολογικής παράνοιας.
Είμαστε όλοι σε καταστολή
προσπαθούμε να τιθασεύσουμε το επιθετικό σπιράλ μουδιάζοντας το με αλκοόλη, αυξάνοντας την επιθετικότητά που ξετυλίγεται με ψυχοτρόπα ή ψυχεδελικά για να φτάσουμε πιο γρήγορα στον προορισμό του, παραλείπωντας τα στάδια που πρέπει που πρέπει να κάνουμε κτήμα μας δίνοντας τους την βαρύτητα που τους αρμόζει, κόβοντας το με χάπια, μπερδεύοντας το με κάθε μορφή εθισμού σαν τζάνκια που μόνος σκοπός τους είναι οι ενδορφίνες και η ντοπαμίνη,
Είμαστε όλοι σε καταστολή
και κάπου κάπου κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι διαφορετικοί, φωτισμένοι αλλά αυτόφωτοι, πλήρως εναρμονισμένοι με το χάος, που η σκέψη τους δεν κλείνεται σε φόρμες , το μυαλό τους δεν είναι απλά μια μυική μάζα 1.361 γραμμαρίων, έχουν κάψει τα πρωτόκολλα συμβίωσης με το σώμα τους προ πολλού και αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε.
Είμαστε σε καταστολή και γινόμαστε κηπουροί με στολή.
Παίρνουμε τα κλαδευτήρια μας, τα κοινωνικά μας συμβόλαια και τρέχουμε πίσω τους με στυλό για υπογραφές, τις ουσίες και τα οινοπνέυματα να τους μπερδέψουμε όταν δεν το κάνουν οι ίδιοι, κερνάμε φόβο , ζήλεια , οίκτο όλα καλά αλεσμένα στο γουδοχέρι της νοητικής νομιμοφροσύνης και αδιατάραχτης κοινωνικής μας σύμβασης.
Τους φυλακίζουμε αυτούς τους προφήτες τους κλείνουμε σε κλουβιά,ψυχιατρεία τους ετικετοποιούμε και τους κάνουμε παράδειγμα προς αποφυγή αντί να μάθουμε τόσο πολλά απο αυτούς, μας τρομάζει ότι εν δυνάμει είμαστε όλοι έτσι, αλλά έχουμε ξεχάσει τον τρόπο, μάταια αυτοί ζωγραφίζουν και μας δείχνουν το χάος, γράφουν ποιήματα να μας πουν τί υπάρχει στην άλλη πλευρά, κινούν αλλοπρόσαλα χέρια και πόδια με μανία, κοίτα οι τρελοί κοιτα τους , βγάζοντας άναρθρες κραυγές προσπαθόντας να σπάσουν τα αόρατα νηματα .
Είμαστε όλοι σε καταστολή, αλλά όχι όλοι ευτυχως
και όχι πάντα
Πότε πότε γινόμαστε το γέλιο “αυτιστικού παιδιού” το πιο αληθινό απο όλα και θυμόμαστε πως είναι να γελάς
πότε πότε ακούμε τη συζήτηση του “σχιζοφρενή” με τα δέντρα και τότε θυμόμαστε πως είναι να ευδοκιμούν δάση της βροχής στα μυαλά μας
πότε πότε πέφτουμε στους πιο σκοτεινούς γκρεμούς του “καταθλιπτικού” και δεν ανοίγουμε καν αλεξίπτωτο,έτσι για την χαρά της πτώση
Ποτε πότε αφηνόμαστε στην μανία του “ψυχωτικου” και μετά εκτιμούμε το έδαφος στα πόδια μας
πότε πότε δε χρειαζόμαστε καν ταμπέλες για να τα περιγραψουμε όλο αυτά γιατί κατοικούμε σε πίνακες και γινόμαστε γράμματα που ενώνονται σε ποιήματα.
Είμαστε όλοι σε καταστολή και επι των πλείστων η ζωή είναι έτσι
μα αν κάψουμε σιγά σιγά τη στολή που φορέσαμε και θυμηθούμε
ίσως το αύριο να είναι ένα καλύτερο μέρος για ολους.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

εφτά μήνες με χρόνο δανεικό




Είναι βράδια σαν και αυτό που όπως είχε πει ο Ντύλαν Τόμας ο θάνατος δεν έχει καμία εξουσία
παραλείπω το “θα” στους στίχους του γιατί πολιτικός δεν είμαι και ο χρόνος που ζω είναι δανεικός
Βλέπεις όταν τα ίδια σου τα κύτταρα επιτίθονται στο σώμα σου αποκτάς αναγκαστικά μια άλλη οπτική για τη ζωή, αλλά και πάλι οι επιλογές είναι δύο.
Αυτό το δύο ένα σύστημα δυαδικό, μαυρο-άσπρο όπως συχνά φίλοι και γνωστοί με αποκαλούν
και δεν έχουν άδικο,μα τόσο απλό δεν είναι.
Παράπονο δεν έχω, γενναιόδωρος ο καρκίνος σε όλα του
Όταν έχεις βιώσει το σώμα σου να μαραίνεται , μέρα με τη μέρα
την οικογενειά σου να πασχίζει να σε κρατήσει ατόφιο
με ολιγόλεπτες βόλτες στη θάλασσα , πλαστά χαμόγελα πάνω απο καλά καμουφλαρισμένες λύπες, βλέμματα συμπόνοιας με μια αμυδρή υποψία οίκτου και συ ένας δέκτης ανήμπορος, που στις καλές μέρες γινεσαι κοινωνός όλων αυτών μέσα απο ένα πορτοκαλί φιλτρο, σα να βλέπεις τα πάντα μέσα απο τα γυαλιά του Τζόνι Ντεπ στο fear and loathing in Las Vegas
μόνο που για το πορτοκαλί χρωματισμό των φακών ευθύνεται το μισητό πια αυτό χρώμα της χημειοθεραπείας.
Πορτοκαλί οι θάλασσες για έξι μήνες
πορτοκαλί γονείς και πορτοκαλί χαμόγελα
πορτοκαλί οι πόρτες που κλείνεις ανάμεσα σε σένα και στους ανθρώπους σου
πορτοκαλί οι εφιάλτες , οι ιδρώτες σου, τα ούρα σου, η ανάσα σου
τόσο πορτοκαλί που φτάνεις σε σημείο να πετάς στα πορτοκαλί σκουπιδια ό,τιδηποτε πορτοκαλί
γιατί σου φέρνει εμετό.
Οι μυρωδιές υποχθόνια μεταμορφωνονται σε εχθρούς , ο πόνος περνάει σε άλλα επίπεδα , το σώμα καταρρέει, τα νυχια μαυριζουν και μια μεταλλική γεύση στο στόμα σε προιδεάζει για το πως θα’ταν αν κινηματογραφικα είχες δαγκώσει ένα περίστροφο με τη κάννη στραμμένη στα πορτοκαλί μυαλά σου να πατήσεις την γαμοσκανδάλη να τελειώσουν όλα.
Αλλά κάτι συμβαίνει κάτι και δεν το κάνεις, μπαίνεις σε ενα mode επιβίωσης, άθελά σου, δεν το σκέφτεσαι πολύ, άλλοστε η ομιχλη που έχει κυριεύσει την κριτική σου σκέψη δεν αφηνει περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες, απλά γίνεται
και συ το δέχεσαι.
-“Καριόλη τώρα θα ζησεις,σφίξε όσο μπορείς τις γροθιές σου, κλάψου σαν πεντάχρονο παιδάκι που του πήραν το παγωτό απα χέρια, δε με αφορα τι θα κάνεις αλλά θα ζήσεις”
Μα κύριε δεξερωτοονομά σου αυτή είναι η στιγμή που περίμενα, αν ήταν να φύγω, ας πάω γαμιώντας, δε προσδοκούσα κάτι πιο ποιητικό, γιατί μου το στερείς και αυτό;
Αλλά ο κύριος δεξέρωτοονομα του δεν απαντά,έχει άλλα σχέδια μου περνά φλεβοκαθετήρα, καίει
μία-μία με ναπάλμ τις φλέβες μου, οπως οι Αμερικάνοι τις ζούγκλες του Βιετνάμ, μόνο που πλάι μου οι αντάρτες της ζωής δεν κουβαλάνε όπλα, αλλά προσευχητάρια, πορτοκαλί συμφιλιωμένα βλέμματα με το θάνατο δίχως φρύδια μα με τα πιο εκφρααστικά μάτια
ξερατε εσείς ότι δε χρειάζονται φρύδια τα μάτια για να είναι εκφραστικα;
Κάπου κάπου ακούς ένα η “η Παναγιά μαζί σου παλληκάρι μου” από της αντάρτισσα δίπλα σου στην πολυθρόνα του πόνου και συ χαμογελας, ρίχνεις νερο στο κρασί σου, δεν αρχίζεις τα κυρήγματα περί αθεϊας σε έναν άνθρωπο που πνίγεται σε έναν πορτοκαλί ωκεανό και μόνη του σωσίβια λέμβος είναι μια μεταφυσική οντότα, τρευλίζεις απλά “ευχαριστώ” και ρουφάς το δηλητήριο που ίσως σου σώσει τη ζωη, ίσως και όχι, παρέα με άλλους αντάρτες της ζωής που κάτω απο το δρεπάνι του χάρου είναι όλοι ένα, εμψυχώνοντας ο ένας τον αλλον, μια οικογένεια που δε μεγαλώσατε μαζί, αλλα μοιράζεστε τον πιο ιερό αγωνα της ζωής σας.
Όταν έχεις ξεγελάσει το θανατο ειναι δύο οι επιλογές
μάυρο – άσπρο
είτε γίνεσαι κυνικός, σκατάνθρωπος, σκληρόπετσος, αυθάδης, μίζερος και μουντρούχος κάτι δηλαδή απόλυτα κατανοητό και πίστεψε με είναι φορές που γίνομαι ολα τα παραπάνω,εκτός απο το σκατάνθρωπος θέλω να πιστεύω.
Είτε αναθεωρείς τα πάντα στη ζωή, αποκτάς ενσυναίσθηση, αφουγκράζεσαι κάθε κίνητρο πίσω απο οποιαδήποτε πράξη των άλλων,συγχωρείς πιο εύκολα μαλακισμένες συμπεριφορές γιατί γνωρίζεις πια ότι πίσω απο όλα αυτά κρύβονται δυο μπάσταρδα αδέρφια ο πόνος και ο φόβος και όλα είναι ξεκάθαρα.

Δεν είναι ευκολο να ξεγελάς το θανατό γιατί οι άλλοι περιμένουν πολλά απο εσένα, στα μάτια τους φαντάζεις σαν ένας μικρός ήρωας, αλλά ξέρεις πως μόνο αυτό δεν είσαι , οι ήρωες δεν κλαίνε, δεν παθαίινουν μετατραυματικο στρες, δεν κουμπώνουν χάπια για να το διαχειριστούν, αλλά υψώνονται μπροστα στο θάνατο με ατσάλια στήθη και ειρωνικά χαμόγελα μα τί να κάνεις;

Στα 33 μου έζησα τη δική μου σταύρωση πάνω που νόμιζα ότι η ζωή δε μου επιφυλλάσει άλλες εκπλήξεις, το ψυχιατρείο στα 25 σε μια στιγμή ανάποδων στροφών με τσάκισε αλλά έκανε το Μηλιώκα φίλο μου , τα βασανιστηρια στη ΓΑΔΑ τέσσερα μερόνυχτα στα 27 με λύγισαν αλλά ίσιωσα καριόληδες και ο καρκίνος στα 33 με έσπασε, αλλά με έκανε άνθρωπο. Άνθρωπο παζλ

Ελπίζω η μετάβαση προς αυτό που μας κάνει ανθρώπους για όλους τους υπόλοιπους να είναι δέκα χιλιάδες φορές πιο ανώδυνη. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, σε μια ζωη γεμάτη ασπρο-μαύρο, μηδενικά και άσσους, πρέπει να βρόυμε έναν τρόπο για να ζήσουμε.
Συγγνώμη διορθώνω. Θέλουμε να βρούμε έναν τρόπο για να ζήσουμε και αυτό κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει.

Δεν μετανιώνω τίποτα και ζω την κάθε μέρα μου σα να ειναι η τελευταία, ούτως ή άλλως με δανεικό χρόνο ζω και τα χαμόγελα πλέον είναι πέρα για πέρα αληθινά, ατόφια βλέμματα και τα τα μυαλά πολύχρωμα .


[η φωτό είναι στον Ευαγγελισμό ένα ζευγάρι ηλικιωμένων πλάι μου, που ο κύριος τάιζε την γυναίκα του κάθε φορά και δεν την εγκατέλειψε στιγμή αν αυτο δεν είναι αγάπη τότε τί είναι;]

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Κύκλωψ


Πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό
μόνο που το κουτάλι είναι σφυρηλατημένο
την εποχή των γιγάντων
δε θα καταλάβεις
και εγώ δεν έμαθα να κολυμπώ
μα να κρατάω την ανάσα μου
και πεθαίνω
μα με βγάζεις κάθε φορά
μου κάνεις τεχνητή αναπνοή
τεχνητά πράγματα δηλαδή για τεχνητους ανθρώπους
με τεχνητά ζωτικά όργανα
και με επαναφέρεις
τόσο οσο
μέχρι να ξαναπνιγώ
και αυτή είναι μια συνθήκη
δυσλειτουργική θα έλεγε κανείς
αλλά δική μας συνθήκη
και κανένας δεν μπορει να μας την πάρει
μονάχα οι γίγαντες
που δονούνται παλι
τα θεμέλια μου, απο το βηματισμό τους
είναι κοντά, κρύψου
και έρχονται να μου προσφέρουν αίμα
για την τεχνητή καρδιά μου
λίγο ψέμα
τόσο όσο
να γεμίσω το κουτάλι μου
να πνιγώ σε κάτι με λίγο χρώμα για αλλαγή
μήπως και αυτή τη φορά
μου προσφέρεις μια κανονική αναπνοή
όπως μου αξίζει
τόση όση χρειάζεται
για να βγω απο το κουτάλι
και να ξεριζώσω τα μάτια των γιγάντων με αυτό
ώστε να μην μπορούν να ξαναβρούν το δρόμο
τόση όση χρειάζεται
για να ξαναδώ απο το ένα μου τεχνητό μάτι


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Ξυλοκαΐνη


Έχουμε απο καιρό μείνει μόνοι
κοιτάμε τα σκοτάδια μας κατάματα και αυτά μας γνέφουν
έλα πιο κοντά είναι ωραία να μη βλέπεις,
θελτική η τύφλωση κατ’επιλογη, μοιραία
είναι ωραία εδώ
όταν νεκρώνονται οι νευρώνες πέφτουν σε χειμέρια νάρκη
ο πόνος είναι ο άσχημος ξαδελφος της ζωής
το ακρωτήρι του θανάτου
η ξυλοκαϊνη της ύπαρξης που τις μέρες μουδιάζει
και τις νύχτες μουλιάζει
στα δάκρυα
έχουμε μείνει μόνοι απο καιρό
τα χνώτα μας μυρίζουν προσμονή και συμπόνοια
αλλά αυτές είναι αυτοκτονικές έννοιες
που στο τέλος της μέρας
αφήνουμε κάτω απο το χαλάκι της εξωπόρτας
πριν κλειδώσουμε
πριν λερώσουμε
με κάτι τη μοναξιά μας
και τρομάξει το σκοτάδι και χαθεί
έχουμε μείνει μόνοι απο καιρό
και κάποτε κάναμε έρωτα μόνοι
τώρα απλά πεθαίνουμε μόνοι
κάθε μέρα, κάθε λεπτό, με κάθε βλεφάρισμα
κάθε καρδιοχτύπι όλο και πιο κοντά στο σκοτάδι
μα είναι ωραία εδώ
σε ενά ακρωτήρι με τον ξάδελφο
και την υπόλοιπη φαμίλια της ζωής
όλοι μαζεμένοι
οκλαδόν στα χαλάκια μας μα δίχως πόρτες
με χνώτα παρθένα πολλά υποσχόμενα
και την απουσία σου
για φάρο.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Τι δεν είναι


Οι τοίχοι στα σπίτι μας δεν είναι τοίχοι
είναι σελιδοδείκτες σε ένα βιβλίο
που μουχλιάζει στους αιώνες ένα βιβλίο είναι ο κόσμος
όσα γράφτηκαν τα κατοικούμε και έξω μας ρημάζουν λευκές σελίδες καταιγίδες , εικονογραφήσεις και σιωπές
ο ουρανός απο πάνω μας δεν είναι ο ουρανός ρε
είναι ένα αρχείο χωρισμένο σε φρίκες,χρώματα και τρύπες
βαρομετρικά χαμηλά οι καταθλίψεις μας ,τυφώνες οι εμπύρετες νεογνές ζωές μας ,σκουληκότρυπες που αλέθουν τις αναμνήσεις με τα μελλοντικά μας πεπραγμένα
όσα μένει να διαβαστούν δεν θα γραφτούν
σβηνονται τώρα
γίνονται μόνωση στους τοίχους μας, άνοιωθα νερά απο μπετό και ασβέστη
τα χέρια που κουμαντάρουμε δεν είναι δικά μας όχι δεν είναι
είναι οι προεκτάσεις των σκέψεων μας που αναρριχόνται στα νεύρα, στα αγγεία και στα κόκαλλα
σα βουκαμβίλιες σε πέργκολες προκάτ
μόνο το χρώμα μας σώζει
αλλά και οι σκέψεις μας δεν είναι δικές μας
είναι οι μεθυσμένοι καπετάνιοι
/καταμαράν τα μυαλά μας
τριήρεις, πότε-πότε κάνας τιτανικός
με προκαθορισμένη μοίρα/
καπετάνιοι πειρατές μονόφθαλμοι
δίχως πείρα εξορισμένοι απο
φανταστικά βιβλία κάποιον ανύπαρκτων καιρών
οι θάλασσες που πλέουμε δεν είναι θάλασσες
είναι η μήτρα λεχώνας ψευδαίσθησης που θηλάζει
τα ναυάγιά της
να γίνουν κοράλια,ζωή να σφύζουν
και αποκοιμίζει στην απύθμενη αγκαλιά της
τον πνιγμό μας
το ξημέρωμα αυτό δεν είναι ξημέρωμα
είναι ξενέρωμα απο μεθύσι μια ζωής
στοιβαγμένης ανάμεσα σε άλλα αδιάβαστα βιβλία
σκονισμένα με σκληρόδετα εξώφυλλα και κολλημένους νεκρούς φλοιούς δεντρων
μα τι τα θες
ακόμα και τα δέντρα δεν είναι δέντρα
είναι οι κεραίες της φύσης
που αναμεταδίδουν σήματα κινδύνου σε έναν ουρανό που δεν είναι ουρανός
“ελάτε και σώστε μας απο αυτούς” μόνο που εμείς δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε
Για αυτό μου λέω φίλε
άσε κάτω το ξύλινο μολύβι σου και ανέβα στο κατάρτι σου
όσο μπορώ με το καλό το μάτι μου να αγναντέψω
σε άλλα μέρη που τα πράγματα
θα είναι

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Τσακάλι




Η ζωή σε πετυχαίνει όταν δεν το περιμένεις
η ζωή είναι ένας ελεύθερος σκοπευτής
με κωδικό όνομα τσακάλι και ατσάλινα νευρα
δε βάζει φούμο,παραλλαγές
ξέρει τι καπνό φουμάρεις
και σιχαίνεται τις αλλαγές
σου φέρνει πάντα χαρμάνι εξωτικό
σαν τους λωτούς που έφαγε ο Οδυσσέας
στο σερβίρει στους γλουτούς της
και σε παίζει
και εσύ παίζεις μαζί της
“τί ωραία και ανέμελα χρόνια!”
φοράει μαύρα και κρύβεται στα σύννεφα
έχει μία μόνο σφαίρα
το τελευταίο φιλί της
και στην έχει χρεωμένη στη θαλάμη
μα αυτή κρύβεται ,περιμένει , παρακολουθεί
αφουγκράζεται τα κενά σου
τα ψευτογεμίζει με υποσχέσεις
και συ γυρνάς και καμαρώνεις σα φουσκωμένο παγώνι
“τί ωραία που λιώσαν τα χιόνια!”
γελάει μαζί σου όταν ξυπνας στο κρεβάτι της ντροπής
και βρωμάς σπέρμα, φτηνό κρασί και απανωτά λάθη
φυσάει λίγο
και σε παγώνει
ρυθμίζει τη διόπτρα στα μποφόρ που
σκαρφίστηκε
και
-Τσακάλι εδώ, ο στόχος κινείται
- Άνοιξε πυρ και εξολόθρευσε
σε 3.2.1
-Ο στόχος έπεσε…
Επιβεβαιώστε

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Νιτρογλυκερίνη



Πρώτα σε βρίσκει στο μυαλό
κάνει τσικ σαν ποπ-κορν που σκάει
το πρώτο κύταρρο και σείεται η χύτρα ,φουσκώνει
γεμίζει ατμούς η κουζίνα
-μα εγώ δεν έβαλα ταινία ρε παιδιά
-μην είσαι και τοσο σίγουρος
σου μένει κάτι σαν κουσούρι
κοιτάς το κενό και χάνεσαι, κάτι που κάποιοι το λεν και χαριτωμένο
είναι ευλογία να σκέφτεσαι- οι ίδιοι σου λένε
μα πως να εξηγήσεις τις τρια δις στροφές ανα νανοσεκόντ
με θειάφι, βαμβάκι και οστά
σε ένα κόσμο χαραγμενο σε πλέξιγκλας
άοσμο, ασπόνδυλο και
διδιάστατο
οι ατμοί διαχέονται σωστά
φτάνει στο υπνοδωμάτιο
το σφύριγμα της χύτρας
οξύ
σα θειικο/νιτρικό
και γλυκερίνη
σκας στον ύπνο σου
ο ιδρωτας έχει μνήμη
και σε βρίσκει πάντα στις 3:46 το πρωί
-Εγώ δεν έβαλα ταινία ρε παιδιά
-Σκάσε
Στίβεις την φανέλα σου κοιτώντας το κενό
αυτό το κενό ο μόνος σου φίλος
φοράς την παντόφλα που σου άφησε ο σκύλος
τρέχεις στο μπάνιο και οι υδρατμοί είναι εκεί
στον καθρέφτη
-μα εγώ δεν έκανα μπάνιο ρε παιδιά
κανείς δεν απαντά
ανοίγεις τη βάνα / περνάς μια με την παλάμη στο καθρέφτη
το είδωλο σου είναι κάποιοι άλλοι
βρε καλώς τα παιδιά” λες
σου γνεφουν να κοιτάξεις το νερό
μια παράξενη μεταλλική γεύση
μηδέν ρέζους αρνητικό
σου σφυροκοπά ανελέητα τα πενυμόνια
αίμα αίμα
παντού αίμα
-Μα εγώ δεν έβαλα ταινία ρε παιδιά
-Πιές
Μεθώ
Οι υδρατμοί με βρήκαν στον καναπέ
ένα ξημέρωμα
πονούσαν οι φλέβες,τα μάτια και τα άκρα μου
και είχα παντού περασμένους σωλήνες
απο το κρανίο μέχρι τις πατούσες
Είναι και τα παιδιά τώρα εδώ
και σας διαβεβαιώ δεν βρίσκουν το βλέμμα μου στο κενό
διόλου χαριτωμένο
είναι και τα παιδιά τώρα εδώ
και
μπαμ
δεν γίναμε ποτέ ταινία
μόνο πεντάλεπτη είδηση στο χαζοκούτι των οχτώ
είναι ευλογία να σκέφτεσαι
πρώτα σε βρίσκει στο μυαλό
μα είναι και τα παιδιά τώρα εδώ