Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

αστραπομέρες


Το μυαλό είναι μια χειροβομβίδα
πρόσεχε ποιος αφήνεις να δει την περόνη
ακούω σε repeat το χρόνο
και πάνε μέρες που έχω να ακούσω μουσική
μονάχα κάτι τρομπέτες που παίζουν αστραπές.
Τα μάτια προσεγγίζουν το άπειρο
άμα ξέρεις τι να κοιτάξεις
από ποια γωνία
να ζυγιάσεις την μάζα του, να ψηλαφίσεις την οσμή του,
να ψυχανεμιστείς την βαρύτητα του
και το αποτύπωμα του στην αιώνια κίνηση.
Στοπ
Εδώ σταματάνε όλα
Είμαστε όλοι κινούμενες χρονόμπομπες
με τον πυροκροτητή σπασμένο
μια Κυριακή απόγευμα με νεύρα.
Μια απώλεια, δυο γόπες σβησμένες στα μάτια
και εσύ ακόμα ψάχνεις συν-χρονο-ταξιδιώτες,
σε μια τυφλή Κυριακή που αρνείται να γίνει Δευτέρα.
Για αυτό σου λέω
πήγαινε με την καρδιά
-όχι πως είναι πιο ασφαλές-
αλλά να,
για να φτάσεις την περόνη
πρέπει να ξηλώσεις την καρδιά σου
ή να βάλεις άλλον να το κάνει για σένα.
Όπως και να'χει μυαλό καρδιά
σημειώσατε άσσος.
Το μυαλό σε πάει πιο μετά
η καρδιά σε πάει πιο μακρυά
και κάπου εδώ μια έκρηξη
μου αποσπά την προσοχή πάλι,
σε μια βδομάδα που αρνήθηκε να ξεκινήσει.




Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

5:12



Οι γρίλιες από το παράθυρο με κοιτούν
μου γνέφουν συνωμοτικά να ξαποστάσω στις 5:12
μα εγώ έχω άλλα σχέδια.
Άλλη μια νύχτα που επικεντρώθηκα στο βαρύ γδούπο της ανυπαρξίας
στο καπνό που δε μύρισα
από το έβδομο τσιγάρο που δεν άναψα
ωστόσο γέννησε ομίχλη στο μυαλό μου,
σε σημείο οι σκέψεις μου να είναι σκιές
και το μυαλό μου ένα θέατρο σκιών.
Στο ποτό που δεν ήπια,
ωστόσο η αιθυλική αλκοόλη
έτρεχε από τους δακρυγόνους αδένες
σαν υπεραθλητής σε κατοστάρι
και μου καυτηρίασε τον κερατοειδή
για όλα αυτά που δεν είδα.
Οι γρίλιες από το παράθυρο μου μιλούν
μου λένε ότι μικρός
μου άρεσε να κρέμομαι σε αγκάθια λουλουδιών
μα πάνε χρόνια που είδα ανθισμένο λουλούδι
και αυτό το παιχνίδι/κουσούρι
ξεχάστηκε κάπου,
ως τώρα.
Οι γρίλιες από το παράθυρο γρυλίζουν
γιατί δεν ανοίγουν ποτέ,
όπως τα ανθισμένα λουλούδια
που δε θα ξαναυπάρξουν
γιατί όλοι φρόντιζαν τις ρίζες,
τις συνθήκες του χώματος,
ήλεγχαν τις κλιματικές αλλαγές,
τη ποσότητα νερού
Μα κανείς δε σκέφτηκε
να μιλήσει στο σπόρο.
Στέκομαι κάπου εδώ
για σένα εκεί
/αλήθεια ποιος είσαι τσιμεντένιε κηπουρέ/
κοιτάζοντας πίσω από εξημερωμένες γρίλιες
αυτό που εσείς ονομάσατε πολιτισμό.
Μα...στάσου μισό λεπτό
εμένα τα παράθυρα μου
δεν έχουν γρίλιες
Φεύγοντας,
να κατεβάσεις τις σκιές.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Ανακατατάξεις






Να περπατάς νηφάλιος στην πόλη
να τεστάρεις τις αντοχές σου
να μην περιμένεις να μεθύσεις για να πεις “σε θέλω”
Στο άκουσμα της καταιγίδας
το μόνο δίλημμα που θα τρώει τα σωθικά σου
να είναι
αν θα βολευτείς στον κάδο σκουπιδιών
και σε ποιό πλανήτη θα προσγειωθείς αυτή τη φορά,
ή σε ποιο ύψος να χαράξεις το παράθυρο με διαμάντι
καθώς θα στέκεσαι μπροστά από τον τυφώνα.
Σε αυτό της καρδιάς
ή αυτό των ματιών;
Να αφήνεις τα τσιγάρα σου μισοκαπνισμένα
μετά από μεταμεσονύχτιο μπάνιο
και μετά να αφισοκολλάς παντού
“χάθηκε μισό τσιγάρο ίσως να δίνεται αμοιβή
ίσως και όχι...”
και να φουμάρεις την αρμύρα
με άλλους σπασμένους ανθρώπους
που τα βρήκαν και τηλεφώνησαν
σε μια νύχτα
με κλίση 50 μοιρών
και η ανηφόρα θα σας βρίσκει πάντα στο φεγγάρι
/και αυτό είναι υπόσχεση/
Να γελάς δυνατά
μέχρι να νοιώσεις
ότι μια ακούσια μοριακή ανακατάταξη
συμβαίνει στον πυρήνα σου
και η άυλη αυτή μοβ
ωστόσο συμπαγής
γεωμετρική φιγούρα
να σου φωνάζει
“Σε εγκαταλείπω”
και να απογειώνεται από τον φωταγωγό
καθώς θα νοιώθεις
λίγα γραμμάρια ελαφρύτερος
με μια ουλή στη καρδιά
μισό παστό τσιγάρο
Kαι έναν άγνωστο
που γνώριζες
μια ολόκληρη ζωή...

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Ψι


Φοράει τα καινούργια της παπούτσια η μνήμη
και κάνει περατζάδες στα μηνίγγια μου
οι σόλες των δοντιών εξαϋλώνονται
από ένα τρίξιμο βαθύ
μα τόσο γνώριμο.
Ψάχνω σε ένα βουνό από παλιά παπούτσια
για λίγη αδαμαντίνη,
να μπαλώσω τις ρωγμές του χρόνου
μα βρίσκω μόνο λιωμένα κορδόνια
και λίγα ψίχουλα
Το τελευταίο δείπνο
δε θα είναι μυστικό
Όλα θα κριθούν
από το ποιός θα κρατάει το πιο βαθύ κουτάλι
Τόσο όσο να χωράει ένα ολόκληρο κρανίο.
Φοράει τα καινούργια της χειρουργικά γάντια η λήθη
και σιγά-σιγά με τελετουργική ακρίβεια
αφαιρεί ένα-ένα τα ψήγματα του
Ε
αυτού
και δεν αφήνει αποτυπώματα η ρουφιάνα
Μονάχα μακελεύει κάτι μπον φιλέ
για τους κανίβαλους
σε δελεάζει με το πιο γλυκόπιοτο κρασί
-το αίμα σου-
και σε ετοιμάζει στα μικροκύματα.

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος μάγειρας
ένας μπεκρής ταξιδιάρης με λιωμένες σόλες
που έχει βίτσιο το αδαμάντινο αλεύρι.
Το τελευταίο δείπνο θα είναι φανερό
και σε
ταχυφαγείο.

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Κτήνος του Ρούμπικ



Η ποίηση όπως η ζωή είναι σαν ένας κύβος του Ρούμπικ
μερικά εκατοστά πάνω από μια καλή θράκα,
από γιορτινό τσιμπούσι
που περιμένει να τον λύσεις ενώ κάθεσαι πάνω σε καρφιά
και με τα χέρια δεμένα.
Ο κύβος έχει μια κάμερα
και στέλνει τις κινήσεις σου και το χρόνο καύσης εγκεφαλικού ζουμιού
στα κεντρικά
τα πλοκάμια από το μάτριξ
έχουν βεντουζάρει το τρίτο σου μάτι
και με τα άλλα δύο,που χάνουν βλέφαρα από γεννησιμιού σου
/σαν ένα λάθος που δεν έπρεπε να γεννηθεί/
προσπαθείς να δεις,
αλλά συνεχώς μπερδεύεις τα πυρακτωμένα κάρβουνα με φως,
οι ίριδες καίγονται
και όσα δεν είδες
φέρνουν την βροχή
για τους άλλους λύτες.
Η ποίηση και η ζωή εκδικούνται.
Καταλήγεις ένας σακάτης
με τρύπες στην ψυχή
και καμμένα χέρια
νηστικός
ενώ
το σαρκοβόρο κτήνος με τα πλοκάμια
γεννάει ένα καινούργιο μάτι πάνω στον κύβο
γελάει με τα χάλια σου
και περιμένει το επόμενο θύμα.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

τηλεφώνημα από τη Βαλχάλλα



Ντρίν!




Ντρίν
Μας απειλεί η σύντμηση,λένε
κουβαλώ την ευθύνη που μου αναλογεί
και την ξεφορτώνω στο λακωνίζειν λοιπόν.
Λιμοκτονεί η φαντασία είπαν
και χάιδεψαν τις γεμάτες τηλεοπτικές κοιλιές τους

λίγο πριν ρευτούν την τελευταία περικοπή
 

Οι νέον ακτινογραφίες μας πια
φαίνονται από το διάστημα
ένα απέραντο λας-βέγκας,
ένα φρικ-σόου σε πολυκατάστημα
με πορνογραφικά 3d γυαλιά και
αυτόδενείναιμιαπίπα δώρο


Πορφυρές πεθαίνουν οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας
ποτισμένες με πίσσα,
και οι μαυροκόκκινοι σκελετοί μας ξεχασμένοι
στην ντουλάπα του σύμπαντος.
Η πλεονεξία έχει πια αξία
τα ποιήματα έγιναν δελτία τύπο[Υ]ποίησης


Πρέπει κάποιος να φωνάξει πια
για το μόνιμο κλειστοφοβικό σοκ
της τελευταίας μπαμπούσκας
και με τί χειρουργική μέθοδο θα αφαιρεθούν
οι πρώτες έξι, αφού ο χρόνος
φρόντισε να τις σφραγίσει αεροστεγώς


Ίσως να ραγίσουμε τα ατσάλινα πλευρά της νωθρότητας
με το σφυρί του Θωρ
να φωνάζαμε
“Γαμιέται η κάθε Βαλχάλα”
να έχουμε να λέμε ιστορίες
πότε και πως κλέψαμε
το σφυρί του θεού.

Ότι ψαλιδίσαμε την κόμη του Σαμψών
παίξαμε ζάρια τις πρόκες του Ιησού
και φτιάχναμε πυξίδες που τρύπαγαν πάντα την Ανατολή
βάλαμε υποθήκη τα τριάντα αργύρια,
ξαναποντάραμε και πάλι χασούρα
αλλά να ξεχνάμε το αληθινό κατόρθωμα.


-Μα καλά όλα αυτά και με την ακτινογραφία της μπαμπούσκας ποιός θα ασχοληθεί;
-“Ε, που να τρέχω εγώ τώρα..”

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

χόμο-σασπένς

Μια τυχαία μετάλλαξη στο τρίτο μετακάρπιο
και οι αντιστατοί αντίχειρες με περίμεναν σωτήριοι
εγώ ο χόμο-κρετίνους
πρίν το καταλάβω , χάλκευα
το τρίτο σήμερα – πρώτο κάποτε
μετάλλιο της εξέλιξης.
Η τέχνη υποκλίθηκε και κρύφτηκε
κάτω από το μεγαλείο μιας ξεριζωμένης γλώσσας
ενώ ανάσες πριν
το πρώτο λίθινο εργαλείο
μύριζε κρέας χειρουργικού τραπεζιού από χιλιόμετρα.
Το βλέμμα υπό επαγρύπνηση
έγινε υπό επιτήρηση
Έσφιξε το χέρι και έκανε τον σταυρό του
όσο άφηνε ματωμένα αποτυπώματα
στο σπήλαιο των χαρακωμένων φελλών.
Ό πρώτος τρύγος,
ο τελευταίος τράγος
δυο τραγικές συμπτώσεις.
Και ο Διόνυσος σε μόνιμη επιφυλακή
να σφίγγει την μπερέτα
στοχεύοντας στο δόξα πατρί
και κάνοντας thumbs-up
-με το χέρι το αριστερό κύριοι-
στον πρώτο μαλάκα
που αποφάσισε να κατέβει από τα δέντρα.