20.000 λεύγες κάτω απο τα βράγχια σου

Ο ποιητής πρέπει να μπορεί κολυμπάει και στα βαθιά νερά της ύπαρξης
να κάνει μακροβούτια στο σκοτάδι εκεί που κατοικούν τα πιο τοξικά τέρατα να πεθαίνει από ασφυξία και μια σταγόνα δηλητήριο και να επανέρχεται στη ζωή, από τεχνητή αναπνοή που θα κάνει ο ίδιος στον εαυτό του.
Είναι ακίνδυνο και αυτοϊκανοποιητικό να εξυμνείς συνέχεια την καύλα
είναι ανήθικο και αυτοαναιρετικό να χρησιμοποιείς συνέχεια λυρισμό για να γεμίσεις τον κούφιο λόγο
Ο ποιητής φέρνει τοξικά πλάσματα από το βυθό και τα αμολάει στην επιφάνεια να τσιμπήσουν τους μουδιασμένους,

τους ήδη πονεμένους να γιατρέψει με ομοιοπαθητική
τους αναίσθητους να ταΐσει με θαλασσινά.

Ο ποιητής μπορεί να κοροϊδέψει
μπορεί να κατοικεί στον αφρό της θάλασσας
και να σου φέρει την πιο καλή ψαριά,
μα αναγνωρίζεις έναν ψεύτικο δύτη.

Είναι φτιασιδωμένος, φοράει στολή καταδύσεων με τσάκιση,
δεν έχουν εκραγεί ποτέ οι αρτηρίες του
έχει γεύση αλατιού, όχι από τη θαλασσινή αρμύρα
μα απ΄τον ιδρώτα του φόβου του.
Ο ποιητής είναι ο καλύτερος μα ο πιο ανεύθυνος δύτης
είναι υπέρβαση.
Βουτάει με τα ρούχα του και με όλα τα βαρίδια της ανθρωπότητας,
ξέροντας ότι μπορεί να κάνει την τελευταία του βουτιά
με [σχεδόν] πάντα επιστρέφει
και αν δεν, δεν τον πολυνοιάζει
γιατί γνωρίζει ότι πια έγινε ο ίδιος ποίημα,
και ας γίνει το κουφάρι του σπίτι για τα πιο τοξικά πλάσματα.

Μεταξένιες σφαγές

Τη συνέχεια την γνωρίζω
στρώνω με τα καλά σεντόνια τον ουρανίσκο μου
να μη ξυπνάει λέξη
γλυκός ο λήθαργος της αφωνίας
και ασφαλής

Επικηρυγμένες λέξεις, επικίνδυνες
κυοφορούσες πολλαπλών πραγματικοτήτων.
Μα σε βλέπω εκεί που κάθεσαι
και θέλω τόσο μα τόσο να σε φιλήσω
σε πλησιάζω, πάω να σου πω “Σ'αγαπώ”
μα φτύνω ακαταλαβίστικους φθόγγους και μαξιλαροθήκες με αίμα.
Εσύ με φιλάς ούτως ή άλλως
και κουβαλάς πάντα έναν επίδεσμο στην κωλότσεπη

για αυτές τις περιστάσεις,
είτε για να σκουπίζεις το πορφυρό στόμα μου
είτε για να τυλίγεις την γλώσσα μου
όταν με πιάνουν ακρότητες
-όπως τώρα-
που σου στέλνω ραβασάκια που λένε
“Παμε να γράψουμε με τη γλώσσα μας ΜΕΘΥΣΤΕ ,στα παγωμένα τζάμια νοσοκομείων;”
Σκίζεις το χαρτάκι και χαμογελάς
έχεις άλλα σχέδια
Ξεριζώνεις την καρδιά σου μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα μου
της φοράς μαξιλαροθήκη,
με χτυπάς στο κεφάλι,
γελάς στη μέση του δρόμου.
Ο μαξιλαροπόλεμος άρχισε
και εδώ δε χρειάζονται λέξεις.
Μόνο γέλια και η αρχέγονη ανάγκη να νικήσουμε το θάνατο
και φυσικά η συλλογή επιδέσμων που έφτιαξα με τα χρόνια
για να σου δείχνω την ευγνωμοσύνη μου μετά το τέλος κάθε αιματηρού πάρτυ.

Κυνικές προσδοκίες

Τί θα γινόταν αν η γάτα του Σρέντιγκερ ήταν σκύλος;
γνώρισα στο περίπτερο έναν τύπο που πίστευε ότι ήταν ο Τζον Λένον σήμερα
κάποιοι θα έλεγαν ότι είχε πιεί πολύ
άλλοι ότι είναι ψυχωσικός,
[γαμημένες ταμπέλες]

εγώ απλά των ρώτησα πως είναι η ζωή του
πριν φύγω του είπα να πει χαιρετίσματα στην Γιόκο Όνο
και να προσέχει τους φανατικούς θαυμαστές.
Είναι και αυτοί οι ανήθικοι που πουλάνε τους κόσμους τους
λες και βάζουν ενέχυρο τη μοναξιά τους για μια δεσμίδα ματαιοδοξία
είμαστε και εμείς...
τί είμαστε εμείς,
αλήθεια;!

θα ήθελες να ξέρω λατινικά,
θα ήθελα να μπορούσες να πετάς
είμαστε οι προσδοκίες των άλλων
Σύμφωνα με τον Σρέντιγκερ, είμαι σκύλος.
Αυτά τα “τι θα γινόταν αν” με έβαλαν εξ'αρχής στο κουτί
Αλλά ευτυχώς
έχω ανθρώπους δίπλα μου με κόφτες
ετοιμοπόλεμους
τί και αν μου σκίζουν την σάρκα
για να φτάσουν την καρδιά μου;
Την φτάνουν.
Ζω σε έναν κόσμο φτιαγμένο από καθρέφτες
και εγώ είμαι ένα πείραμα,
μια υπόθεση,
μια υπόσχεση
και μια πέτρα.
Απόψε πίνω κρασί σε μια κούπα φτιαγμένη από θρυμματισμένα γυαλιά ενός κοσμικού καθρέφτη.
Και αφού καλά-καλά δε ξέρω τι μου ξημερώνει,
σιγά μη πιστέψω στους αμέτρητους αιώνες γρουσουζιάς.

Τζόκερ

Είμαι ο πατέρας του μηδενισμού 
και η μητέρα της αποδόμησης
σου στέλνω γράμματα 
σε μεθυσμένα περιστέρια.

Αγαπημένη μου αγέννητη,

κοίτα με είμαι διάφανος

Είμαι ακριβώς 5,7 χιλιοστά
μια νάϋλον κυλινδρική σωλήνα
που ασφυκτιούν τα φιλτράκια σου
και καθυστερούν τον καρκίνο σου
φύσα τον καπνό σου μέσα μου
και θα φροντίσω να δακρύσω θολούρα
οι καπνιστές γεννιούνται πρόωρα
και οι ανάσες τους είναι η ομίχλη 
στα καζάνια της κόλασης
Αυτή η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων
υποκατάστατο θηλών και φαλλών
να πιπιλάμε θάνατο αντί για καύλα.
Θα φροντίσω να μην ανταμωθούμε ποτέ 
αγαπημένη μου
και να γεννηθείς αργά
αλλά να μη χρειαστεί να φυσήξεις καπνό
ποτέ.

Δύσκολη νύχτα να είσαι ερωτευμένος αρουραίος 
στη μητρόπολη
Δύσκολο και να είσαι διάφανος
 με νάϋλον πνευμόνια.
Κάνει κρύο
τελειώνουν τα χαρτάκια
το ένα σου σπίρτο μούσκεψε από δάκρυα ανθρώπων

και συ απαγγέλεις ποιήματα μέσα στους κάδους,
αλλά δε σε ακούει
και δε σε καταλαβαίνει κανείς

Μονάχα ο Κάφκα να γελάει ενώ 
ονειρεύεται μια κατσαρίδα
και να γελάει “dadadadada” 
ρυθμοί,ρεύματα,τάσεις και σειρήνες

αυτη η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων

Μικρή μου γάτα
είμαι λίγο μεγαλύτερος από σένα
άκου καλά τί έχω να σου πω προτού
μεγαλώσεις και με πάρεις στο κυνήγι και συ
Πιάσε με , χάιδεψε με
είμαι ένας γκρίζος αρουραίος της πόλης
γεννιέμαι και πεθαίνω στους υπονόμους της
δεν με αγγίζουν οι νόμοι των ανθρώπων
όπως και σένα
Έχω λύσσα 
και αν με κοιτάξουν πολύ 
θα τους κατασπαράξω τους πρησμένους
λοβούς των ματιών τους
καμιά φορά σε βρίσκω στα σκουπίδια 
που σε πετούν μωρό
μα δεν μπορώ να κάνω πολλά,
ούτε να σε μεγαλώσω,
απλά σε ζεσταίνω 
με το γεμάτο ψύλλους παχύ τρίχωμά μου
Δεν ήθελα να πιώ το μαλακό σου αίμα
Ζητώ συγγνώμη



Δεν έχω λογοτεχνική αξία για τα βιβλιοπωλεία
αλλά για τα ψυχιατρεία
και ο χρόνος μου είναι βαρύς.
Όλα είναι λόγια άλλωστε 
ή πρόκες στη σάρκα
ή και τα δύο
μονίμως στο μπαλκόνι της διαύγειας μας

Να αναφέρεσαι σε αυθεντίες
να είσαι ετερόφωτος
πες τους ότι πήγες
διάβασες 
πλάστηκες στη φόρμα τους
σα γλυκό για τα Χριστούγεννα
σαν υπάκουος μαθητής 
με ένα κομμάτι μολύβι στα χέρια
σα φαντάρος σε λοβοτομημένους λοχίες
σαν τρόφιμος σε ψυχιατρικούς κοιτώνες
σα τις δέκα εντολές
/επίκληση σε αυθεντία ή αρχαία τραγωδία,
πάλι το κάνω,
φτύστε με/
μα είμαι αυτόφωτος
επομένως εξατμίζω πολύ σάλιο

Κάπου εδώ 
μέσα από τα καζάνια της κόλασης
παίρνω φωτιά
αλλά είμαι αυτόφωτος
με συγχωρώ
θυσιάζω το γκρίζο τρίχωμα μου 
στο τελευταίο σπίρτο
και αυτοπυρπολούμαι
για να στεγνώσω τα δάκρυα 
της ανθρωπότητας.
και γιατί εκεί που θα πάω 
μου υποσχέθηκαν 72 τόνους
παρθένες από πίσσα.

η Ευτυχία θα είναι η Εκδίκηση μας

Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
θα φτιάξουμε origami μαύρους κύκνους
από τις χάρτινες καρδιές μας
και θα τους βάλουμε φωτιά αυτοβούλως
ο κόσμος θα γίνει στάχτη
και θα επιβιώσουν μόνο
όσοι έχουν κλάψει αίμα
μέχρι τα δάκρυα τους,
να φτάσουν στον πυρήνα της γης...
Όσοι έχουν προσφέρει στην ηφαιστιακή έκρηξη που κουβαλά το τίμημα:
να νοιώθεις.

Μια μέρα τα δέντρα θα δώσουν το παράδειγμα στο άνθρωπο

δυο θα ρίχνουν τα φύλλα τους
για να τα χαρίσουν σε ένα που τά'χασε.Και το πιο όμορφο μάθημα αλληλεγγύης
θα έχει χρώμα πράσινο
και θα μυρίζει βρεγμενο χώμα μετά τη βροχή.
Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
θα σταματήσουμε τα ρολόγια στη δύση του ηλίου
και θα είναι για πάντα ηλιοβασίλεμα...
και για μια φορά ο λεπτοδείκτης,
ο ωροδείκτης
και ο δευτερολεπτοδείκτης
θα κάνουν κάτι χρήσιμο.
Θα είναι σούβλες για όλους τους τυράννους της γης
μια μικρή υπενθύμιση στο ένα και μοναδικό σταματημένο ρολόι,
κάπου στο τμήμα “21ος αιώνας & η πτώση του Καπιταλισμού”
στο Mουσείο “Η ιστορία της Ανθρωπότητας”.Η εκδίκηση μας θα είναι το χρώμα
σε ένα ασπρόμαυρο κόσμομε τόση ομορφιά που κανένα ποίημα,κανένα τραγούδι,
κανένας πίνακας
δε θα μπορεί ποτέ να αποδώσει./η αληθινή ομορφιά έχει τον δικό της τρόπο να εκδικείται,
την ζεις,είναι απερίγραπτη/

Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
και την επόμενη ακριβώς
λευκοί κύκνοι από την άκρη του σύμπαντος
θα κολυμπήσουν.Ένας μαραθώνιος που περίμεναν απο πάντα
/θα έλεγε κανείς /
για να έρθουν
να περάσουν από όλα τα χρώματα
σε ένα μεγαλειώδες ταξίδι.
Μέχρι
να φωλιάσουν στην καρδιά μας.
Και τότε θα βγει το πρώτο ουράνιο τόξο
και εμείς με τις ολοκαίνουργιες καρδιές μας
και με τις γροθιές υψωμένες
μια στο τόσο, θα φωνάζουμε:
“Αυτή είναι η εκδίκηση μας!”

Περί τρίχας ο λόγος

Να τριμάρουμε τα μούσια μας τρομάρα μας
οι λατέρνατιβ,
οι χίψστερς,
οι γουοναμπί αντάρτες πόλεων,
οι κροπότκινς του 2015,
οι “δεν ξέρω γιατί το κάνω”,
οι “βαριέμαι να ξυριστώ”,
και να βρούμε ανεμιστήρες πολλούς
σε καίριες θέσεις
οι τρίχες βουλώνουν τα φίλτρα των ΜΑΤ
επίσης ζεσταίνουν δέντρα
κάνουν ξόρκια
χρησιμεύουν για οδοντικό νήμα
γίνονται κλωστές για σημαίες, μπλουζάκια
απεικονίζονται σε "αγιογραφίες"
με και χωρίς εισαγωγικά
να κόψουμε τα τσιγκελωτά μουστάκια μας
τα φαλλοκρατικά σύμβολα
που δείχνουν στο φεγγάρι
ή στο παπάρι
μιας και το'φερε η κουβέντα
να ξυρίσουμε τους παπάδες με φαλτσέτα
με τρεμάμενα χέρια
Εγώ τα κούρεψα προχτές
μα δεν αλλάζω πρόφαιλ πικ
η μουσότριχα πουλάει
μια τρίχα/ένα φλίτσι-φλίτσι
και τά'χω σε βαζάκι με φορμόλη και πενθώ
λέω και προσευχές
να ημερέψω την οργή τους
αλλά αρκετά με τις δικές μου τρίχες
ας πλέξουμε κοκκινόξανθα φιτίλια
από άξελ-ρόουζις
και όταν σκάσει η τριχόβομβα
να βρέχει τρίχες για μια αιωνιότητα
ό,τι δηλαδή μας αξίζει,
ό,τι δηλαδή συμβολίζει,
μέχρι να πεθάνουμε όλοι από ασφυξία.

-Υ.Γ. και αν ψοφήσω νωρίτερα

κάψτε τα πρώην μούσια μου

και αφήστε το σώμα μου να σαπίσει

και προς Θεού, μην πιστεύετε τίποτα απο ό,τι λέω.

Που ακούστηκε γενειοΆφορος σοφός; -

Αφετηρία Γυμνιστών

Σταμάτησα λίγο πριν την αφετηρία
η κορδέλα έναρξης ανέμιζε αγέρωχη
Σκέφτηκα ότι για πρόλογος
ταίριαζε κάτι σαν
“Το πιο επίπονο παυσίπονο είναι ο επίλογος”
Ειρωνικό λίγο
σε ένα κόσμο ντόπας
και χυδαίο
Που ακούστηκε νικητές και χαμένοι
πόσο μάλλον χρονομετρημένοι!
Δεν είχα κανένα λόγο να σταματήσω να γράφω όμως
ή να τρέχω.
Αλλά να,
θυμάμαι τα λόγια σου κάποιες ώρες,
Η ζωή είναι κύκλος να λες
Βγάζω το διαβήτη από την τσέπη,ας είναι
και κάνω τη κορδέλα τρύπες και σκόνη.
Κάτι το μέταλλο,κάτι ο γραφίτης,
έγινε χίλια κομμάτια.
Κοίταξα για μισή στιγμή έξω απ΄το στίβο
ήταν αυτό ή οι ομόκεντρες κορδέλες.
Όχι.
Μακριά απ΄το στάδιο και τα συρματοπλέγματα.
Η πρώτη μέρα της ζωής μου
που έτρεξα γυμνός !