Τζόκερ

Είμαι ο πατέρας του μηδενισμού 
και η μητέρα της αποδόμησης
σου στέλνω γράμματα 
σε μεθυσμένα περιστέρια.

Αγαπημένη μου αγέννητη,

κοίτα με είμαι διάφανος

Είμαι ακριβώς 5,7 χιλιοστά
μια νάϋλον κυλινδρική σωλήνα
που ασφυκτιούν τα φιλτράκια σου
και καθυστερούν τον καρκίνο σου
φύσα τον καπνό σου μέσα μου
και θα φροντίσω να δακρύσω θολούρα
οι καπνιστές γεννιούνται πρόωρα
και οι ανάσες τους είναι η ομίχλη 
στα καζάνια της κόλασης
Αυτή η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων
υποκατάστατο θηλών και φαλλών
να πιπιλάμε θάνατο αντί για καύλα.
Θα φροντίσω να μην ανταμωθούμε ποτέ 
αγαπημένη μου
και να γεννηθείς αργά
αλλά να μη χρειαστεί να φυσήξεις καπνό
ποτέ.

Δύσκολη νύχτα να είσαι ερωτευμένος αρουραίος 
στη μητρόπολη
Δύσκολο και να είσαι διάφανος
 με νάϋλον πνευμόνια.
Κάνει κρύο
τελειώνουν τα χαρτάκια
το ένα σου σπίρτο μούσκεψε από δάκρυα ανθρώπων

και συ απαγγέλεις ποιήματα μέσα στους κάδους,
αλλά δε σε ακούει
και δε σε καταλαβαίνει κανείς

Μονάχα ο Κάφκα να γελάει ενώ 
ονειρεύεται μια κατσαρίδα
και να γελάει “dadadadada” 
ρυθμοί,ρεύματα,τάσεις και σειρήνες

αυτη η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων

Μικρή μου γάτα
είμαι λίγο μεγαλύτερος από σένα
άκου καλά τί έχω να σου πω προτού
μεγαλώσεις και με πάρεις στο κυνήγι και συ
Πιάσε με , χάιδεψε με
είμαι ένας γκρίζος αρουραίος της πόλης
γεννιέμαι και πεθαίνω στους υπονόμους της
δεν με αγγίζουν οι νόμοι των ανθρώπων
όπως και σένα
Έχω λύσσα 
και αν με κοιτάξουν πολύ 
θα τους κατασπαράξω τους πρησμένους
λοβούς των ματιών τους
καμιά φορά σε βρίσκω στα σκουπίδια 
που σε πετούν μωρό
μα δεν μπορώ να κάνω πολλά,
ούτε να σε μεγαλώσω,
απλά σε ζεσταίνω 
με το γεμάτο ψύλλους παχύ τρίχωμά μου
Δεν ήθελα να πιώ το μαλακό σου αίμα
Ζητώ συγγνώμη



Δεν έχω λογοτεχνική αξία για τα βιβλιοπωλεία
αλλά για τα ψυχιατρεία
και ο χρόνος μου είναι βαρύς.
Όλα είναι λόγια άλλωστε 
ή πρόκες στη σάρκα
ή και τα δύο
μονίμως στο μπαλκόνι της διαύγειας μας

Να αναφέρεσαι σε αυθεντίες
να είσαι ετερόφωτος
πες τους ότι πήγες
διάβασες 
πλάστηκες στη φόρμα τους
σα γλυκό για τα Χριστούγεννα
σαν υπάκουος μαθητής 
με ένα κομμάτι μολύβι στα χέρια
σα φαντάρος σε λοβοτομημένους λοχίες
σαν τρόφιμος σε ψυχιατρικούς κοιτώνες
σα τις δέκα εντολές
/επίκληση σε αυθεντία ή αρχαία τραγωδία,
πάλι το κάνω,
φτύστε με/
μα είμαι αυτόφωτος
επομένως εξατμίζω πολύ σάλιο

Κάπου εδώ 
μέσα από τα καζάνια της κόλασης
παίρνω φωτιά
αλλά είμαι αυτόφωτος
με συγχωρώ
θυσιάζω το γκρίζο τρίχωμα μου 
στο τελευταίο σπίρτο
και αυτοπυρπολούμαι
για να στεγνώσω τα δάκρυα 
της ανθρωπότητας.
και γιατί εκεί που θα πάω 
μου υποσχέθηκαν 72 τόνους
παρθένες από πίσσα.

η Ευτυχία θα είναι η Εκδίκηση μας

Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
θα φτιάξουμε origami μαύρους κύκνους
από τις χάρτινες καρδιές μας
και θα τους βάλουμε φωτιά αυτοβούλως
ο κόσμος θα γίνει στάχτη
και θα επιβιώσουν μόνο
όσοι έχουν κλάψει αίμα
μέχρι τα δάκρυα τους,
να φτάσουν στον πυρήνα της γης...
Όσοι έχουν προσφέρει στην ηφαιστιακή έκρηξη που κουβαλά το τίμημα:
να νοιώθεις.

Μια μέρα τα δέντρα θα δώσουν το παράδειγμα στο άνθρωπο

δυο θα ρίχνουν τα φύλλα τους
για να τα χαρίσουν σε ένα που τά'χασε.Και το πιο όμορφο μάθημα αλληλεγγύης
θα έχει χρώμα πράσινο
και θα μυρίζει βρεγμενο χώμα μετά τη βροχή.
Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
θα σταματήσουμε τα ρολόγια στη δύση του ηλίου
και θα είναι για πάντα ηλιοβασίλεμα...
και για μια φορά ο λεπτοδείκτης,
ο ωροδείκτης
και ο δευτερολεπτοδείκτης
θα κάνουν κάτι χρήσιμο.
Θα είναι σούβλες για όλους τους τυράννους της γης
μια μικρή υπενθύμιση στο ένα και μοναδικό σταματημένο ρολόι,
κάπου στο τμήμα “21ος αιώνας & η πτώση του Καπιταλισμού”
στο Mουσείο “Η ιστορία της Ανθρωπότητας”.Η εκδίκηση μας θα είναι το χρώμα
σε ένα ασπρόμαυρο κόσμομε τόση ομορφιά που κανένα ποίημα,κανένα τραγούδι,
κανένας πίνακας
δε θα μπορεί ποτέ να αποδώσει./η αληθινή ομορφιά έχει τον δικό της τρόπο να εκδικείται,
την ζεις,είναι απερίγραπτη/

Μια μέρα θα πάρουμε εκδίκηση
και την επόμενη ακριβώς
λευκοί κύκνοι από την άκρη του σύμπαντος
θα κολυμπήσουν.Ένας μαραθώνιος που περίμεναν απο πάντα
/θα έλεγε κανείς /
για να έρθουν
να περάσουν από όλα τα χρώματα
σε ένα μεγαλειώδες ταξίδι.
Μέχρι
να φωλιάσουν στην καρδιά μας.
Και τότε θα βγει το πρώτο ουράνιο τόξο
και εμείς με τις ολοκαίνουργιες καρδιές μας
και με τις γροθιές υψωμένες
μια στο τόσο, θα φωνάζουμε:
“Αυτή είναι η εκδίκηση μας!”

Περί τρίχας ο λόγος

Να τριμάρουμε τα μούσια μας τρομάρα μας
οι λατέρνατιβ,
οι χίψστερς,
οι γουοναμπί αντάρτες πόλεων,
οι κροπότκινς του 2015,
οι “δεν ξέρω γιατί το κάνω”,
οι “βαριέμαι να ξυριστώ”,
και να βρούμε ανεμιστήρες πολλούς
σε καίριες θέσεις
οι τρίχες βουλώνουν τα φίλτρα των ΜΑΤ
επίσης ζεσταίνουν δέντρα
κάνουν ξόρκια
χρησιμεύουν για οδοντικό νήμα
γίνονται κλωστές για σημαίες, μπλουζάκια
απεικονίζονται σε "αγιογραφίες"
με και χωρίς εισαγωγικά
να κόψουμε τα τσιγκελωτά μουστάκια μας
τα φαλλοκρατικά σύμβολα
που δείχνουν στο φεγγάρι
ή στο παπάρι
μιας και το'φερε η κουβέντα
να ξυρίσουμε τους παπάδες με φαλτσέτα
με τρεμάμενα χέρια
Εγώ τα κούρεψα προχτές
μα δεν αλλάζω πρόφαιλ πικ
η μουσότριχα πουλάει
μια τρίχα/ένα φλίτσι-φλίτσι
και τά'χω σε βαζάκι με φορμόλη και πενθώ
λέω και προσευχές
να ημερέψω την οργή τους
αλλά αρκετά με τις δικές μου τρίχες
ας πλέξουμε κοκκινόξανθα φιτίλια
από άξελ-ρόουζις
και όταν σκάσει η τριχόβομβα
να βρέχει τρίχες για μια αιωνιότητα
ό,τι δηλαδή μας αξίζει,
ό,τι δηλαδή συμβολίζει,
μέχρι να πεθάνουμε όλοι από ασφυξία.

-Υ.Γ. και αν ψοφήσω νωρίτερα

κάψτε τα πρώην μούσια μου

και αφήστε το σώμα μου να σαπίσει

και προς Θεού, μην πιστεύετε τίποτα απο ό,τι λέω.

Που ακούστηκε γενειοΆφορος σοφός; -

Αφετηρία Γυμνιστών

Σταμάτησα λίγο πριν την αφετηρία
η κορδέλα έναρξης ανέμιζε αγέρωχη
Σκέφτηκα ότι για πρόλογος
ταίριαζε κάτι σαν
“Το πιο επίπονο παυσίπονο είναι ο επίλογος”
Ειρωνικό λίγο
σε ένα κόσμο ντόπας
και χυδαίο
Που ακούστηκε νικητές και χαμένοι
πόσο μάλλον χρονομετρημένοι!
Δεν είχα κανένα λόγο να σταματήσω να γράφω όμως
ή να τρέχω.
Αλλά να,
θυμάμαι τα λόγια σου κάποιες ώρες,
Η ζωή είναι κύκλος να λες
Βγάζω το διαβήτη από την τσέπη,ας είναι
και κάνω τη κορδέλα τρύπες και σκόνη.
Κάτι το μέταλλο,κάτι ο γραφίτης,
έγινε χίλια κομμάτια.
Κοίταξα για μισή στιγμή έξω απ΄το στίβο
ήταν αυτό ή οι ομόκεντρες κορδέλες.
Όχι.
Μακριά απ΄το στάδιο και τα συρματοπλέγματα.
Η πρώτη μέρα της ζωής μου
που έτρεξα γυμνός !

Μηδενικά και Άσσος

Τίποτα δε θυμίζει μια χρεοκοπημένη χώρα
ίσως ελικόπτερα μες στο κεφάλι μου που οι έλικες μου ξυρίζουν φέτα-φέτα τον προμετωπιαίο λοβό μου
/ένα μπαζούκα κάποιος, έχω πονοκέφαλο/
Η ζωή μετριέται σε δόσεις πια
δόσεις στεγαστικές, για να εξαργυρώσεις το κεραμίδι σου
/ο Αριστείδης και ο εξοστρακισμός με βασανίζει ακόμα/
δόσεις καφεΐνης για να βγάλεις τη μέρα σου,
/ο αγαπημένος σύμμαχος του καπιταλισμού/
δόσεις αλκοόλ για να βγάλεις τη νύχτα σου,
/ο μπουκόφσκι ζει ακόμα σε αυτό το ποτήρι,τελευταίο/
δόσεις αγάπης για να ζεστάνεις την σκιά σου
/το σπιρτόκουτο μου δεν έχει πετρέλαιο εδώ και πέντε χρόνια/
δόσεις πιστωτικής για να ξεχρεώσεις τον υπολογιστή σου,
/καλησπέρα,είμαι 0ο και λέγομαι 000101000110101110/
δόσεις αντικαταθλιπτικών για να βγάλεις τη ζωή σου.
/αφού γιατρέ τα ήπιες όλα/
Τίποτα δε θυμίζει μια χρεοκοπημένη χώρα
/Παρά μόνο εμείς/.

που αλλού;

Οι γλυκιές υστερίες πριν την ολική κατάρρευση ,
/Φύγετε όλοι, όλοι ! /
Οι άγραφες συμφωνίες σε μυστικά πεντάγραμμα καθώς χτυπάς τα δάχτυλά σου άρρυθμα στο τραπέζι.
/Δεν πεινάω σχεδόν ποτέ πια/
Ο καπνός σβησμένης πυρκαγιάς σε άγονα μυαλά με εμάς πυρπολητές.
/Αυτά κάψτε, αυτά, να μη μείνει τίποτα !/
Η πέτρα στα χέρια Παλαιστίνιου παιδιού που γίνεται πεφταστέρι.
/Κάθε ευχή των ονειροπόλων ας γίνει σαμποτάζ στις ερπύστριες των τανκς τους/

Το κάθε νήμα από την κρεμάλα του Ιούδα καίγεται.
/μη μιλάς για σχοινιά σε σπίτι ακροβάτη/
Τα καλά μαχαιροπίρουνα που οι γονείς δε χρησιμοποίησαν ποτέ.
/Έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα μου βγάζεις την καρδιά με το κουτάλι που δεν κόβει και θα πονώ αφόρητα και εγώ θα σε ταΐζω σύννεφα με το πιρούνι και θα γελάμε/
Τα τελευταία λόγια ενός αυτόχειρα που δεν έγραψε ποτέ ιδιόχειρο σημείωμα και απορροφήθηκαν στο κενό του ακάλυπτου του πέμπτου ορόφου.
/Πάλι ξέχασες τη ντουζιέρα ανοιχτή; - Είναι το αντίο του δίπλα,χαιρέτα και συ/
Τα ξεριζωμένα παιδιά που δεν χαμογελούν ποτέ.
/Ακόμα να γίνω Άνθρωπος ,ακούει κανείς;
είναι κανείς άλλος, εκτός από αυτά άλλωστε;/
Και ούτε θα γίνω
είμαι ο απόηχος ενός ονείρου που ονειρεύτηκε την ανθρώπινη ύπαρξη.
Αυτό είμαι, αυτό θα μείνω
Συντόνισε καλά τις κεραίες σου και ίσως ακούσεις τον παφλασμό μου στον ωκεανό των πιο παράδοξων ενοχών
/Όχι ενοχή πια, αποχή/
Εκεί που τα ψάρια ερωτεύονται πουλιά..
και ζουν ελεύθερα

υποδαρβινική κβαντοαφυσική

Η εξέλιξη αποκεφαλίζεται στις γκιλοτίνες του φόβου
και οι φοβισμένοι δυστυχώς
είναι πολλοί,
Τώρα εσύ πες μου,
πως ενώ έχω ήδη φέρει πολλαπλές τροχιές
γύρω από τη γη,
το κεφάλι μου κατέληξε δορυφόρος
σε άγονο πλανήτη.

Αναζητώ τον δήμιο,
και θα εκτελέσω τον εκτελεστή
Βέβαια,
το παράδοξο είναι
πως μοιάζω ότι δεν κινούμαι
και ότι ο χρόνος αβίαστα με προσπερνά.
Με βλέπεις
στο ίδιο σημείο,
ενώ δεν είμαι
και δεν ήμουν ποτέ.
Τα δευτερόλεπτα σου
έχουν μια προβληματική πολεμική.
Κόλλησαν στα σκουριασμένα γρανάζια
ενός παλιού κουρδιστού ρολογιού.
Και αυτό είναι το μόνο στοιχείο που έχω
για να μπορέσω κάποτε να βρω το δήμιο μου.
Ένα απόηχο τικ-τακ,
που διαστρεβλώνεται
από την υστερική προοπτική σου.
Πόσες πιθανότητες να έχω ;