δεν είναι αυτό που δεν νομίζεις - reloaded

Η νέα τάση στην ποίηση είναι ο αφορισμός της
( έχω υπόταση)
ω να σου γάμ_πες, ένα λουλουδάκι
μα η τέχνη δεν τρώγεται, μυρίζεται
σκατά στη μύτη σας γραφιάδες
-αυτό εννοώ-
Θαλάμη.
Αυθεντίας επικλήσεις τρικυμία εν κρανίω
Πάτε καλά ρε;
-Ό,τι και να πείτε ψεύτες θα 'στε. -
Οι ποιητές γράφουν, οι ποιητές κάνουν τί;
Το καλοριφέρ γίνεται, ω το καλοριφέρ έγινε
Ω, έχω πρεζάκι καλοριφέρ
Έγινε ράγες τρένου, ίσα θα με πατήσει
Σκασμός, το προλαβαίνω
ξαπλώνω φαρδύς-πλατύς, περιμένω
μάταια.
Ούτε να πεθάνεις δεν μπορείς αξιοπρεπώς.
Σφαίρα.
Είναι και οι αστοί που διάβασαν πολύ
καίνε πια αντί να ζυμώνουν
Πουτάνα όλα στο εναλλακτικό ξυλόφουρνο.
“Ρεβόλβερ παίζει μάστορα; Μη μαζεύω κάλυκες, έχουν και τα αποτυπώματά μου”
Φοράω λάτεξ γάντιας μιας χρήσης
Μπουκάρω ρε μαλάκες!
Στο μπαλκόνι
Μαζεύω τα σκατά του σκύλου
“πολύ πράμα”
χέζει παραπάνω από ό,τι τρώει
κάνει και υπερωρίες,
υπεραξία.
Θα έλεγα κάτι για τον Μαρξ, αλλά ξυρίστηκα και θα γελάτε.
Επίκληση σε αυθεντία ρε βλαμμένε και σύ;
Κάνω αποταμίευση σε πλαστικές σακούλες για λίπασμα,θα χρειαστεί
και για να'χω να σας πετάω στα μούτρα.
Οι γονείς μου θα'ταν περήφανοι για μένα,
αν αντί για σκατά ήταν λεφτά
Κοκόρι πάνω.
Old school εξάσφαιρο.
Είμαι πολύ δειλός για να πεθάνω
Αδειάζω το μύλο,αφήνω μία.
Τη βγάζω και αυτή τη σαλιώνω,αντίχειρας,υπόθετο.
Να΄χω να θυμάμαι
καλός γαμιάς ο παρολίγον θάνατος.
Άλλωστε είμαι πολύ δειλός για να πεθάνω
ή πολύ μαζοχιστής.
Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο
Σας τρώω στα μούτρα,
μαζί με τα σκατά του σκύλου μου
Άλλωστε και εγώ ένας αδιάφορος περαστικός στη ζωή μου ήμουν.
Ή όχι;

cinema realismo

Ένα αστέρι στον ορίζοντα
συλλέγει το φως των σκοταδιστών/
Τους κορόιδευε από πάντα
και γίνεται φάρος
για τους ναυαγούς ψυχών.
Ένα ερωτηματικό για φεγγάρι
σε μια ερώτηση που δεν τόλμησε ποτέ να ειπωθεί.
Μικρο-κομπάρσοι στους θιάσους του σύμπαντος,
κομπάζουμε σαν πρωταγωνιστές στις ζωές μας.
Θα ξημερώσει απλά Δευτέρα
ή μια μέρα που σκαρφίστηκα μόλις;
Τα τζιτζίκια στις πόλεις έχουν πεθάνει
και δίνουν ρυθμό στο καλοκαίρι
σε ένα άλλον καλύτερο κόσμο.
Είτε θα αναθεωρήσουμε τα πάντα
είτε θα μας φάνε ζωντανούς..
και τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς
δείχνουν να συμφωνούν.
Ένα συγκαταβατικό αλύχτισμα αντηχεί τριγύρω.
Είτε έτσι
είτε αλλιώς,
στις πρόβες
πάντα υπάρχουν απώλειες
και πολλές, ΑΠΕΙΡΕΣ ανείπωτες ερωτήσεις.
Στην πρεμιέρα όμως;
συγγνώμη,
ξέχασα μια σημαντική λεπτομέρεια
Η ζωή,
δεν είναι ταινία

δεν είναι αυτό που δεν νομίζεις

Ξυπνάω το πρωί
καφές μπαγιάτικος χτεσινός, ξεχασμένος.

Στον αγύριστο.
Τον πίνω,φτύνω, σίχαμα, φεύγω
Είναι επικίνδυνο να σκέφτεσαι στις μέρες μας
είναι και οι μπάτσοι του μυαλού
αυτόματη γραφή vs αυτόματα όπλα Σημειώσατε άσσος.
Πικρή γεύση φτηνή, υπερφορολογημένης καφεΐνης.Κακομοίρη, ε κακομοίρη, πόσα κατάλοιπα κουβαλάς κ.λ.π.
πέτα τη ζωή σου στα λοιπά λοιπόν
στη λιποθυμιά μια ημι-ύπαρξης.

Δε θα με κόψετε προκρούστεια στα μέτρα σας εσείς!
Ανασκάπτω αυτά που ήξεραγια το πέταγμα των πουλιών
εκτός από παρατηρητής
υπάρχει και ο κυνηγός
δυστυχώς

Δε θα με τρελάνετε εσείς!
Κουβαλώ μια μπουλντόζα στη τσέπη του υποκαμίσου
που μου ράψατε
χωρίς να ερωτηθώ κανκαι τα σκάγια με βρίσκουν στην καρδιά
αλλά με σώνει η μπουλντόζα.

Για πόσο;
Δε θα με αλλάξετε εσείς!Γδύνομαι.
Ήθελα απλά να ζήσω
όχι να επιβιώνω.

Δε με χρεώσετε εσείς!
Αναρωτιέμαι πια αν χαρίζουμε ρόδα για να τα σκοτώσουμε
επειδή δεν αντέχουμε την τόση ομορφιά τους
αν χαρίζουμε τα αγκάθια τους
ή τα πέταλά τους.

Δε θα με ξεριζώσετε εσείς!
Βγαίνω στο μπαλκόνι καίει το μάρμαρο
βλέπω το μωσαϊκό να αχνίζει
σαν κάτι λεωφόρους στη Νεβάδα
σε Χολυγουντιανές παραγωγές
Όμορφος τρόπος να πεθάνεις ξεδιψώντας
σκέφτομαι.
Ανοίγω το λάστιχο,
πνίγομαι.
Ό,τι δε καταφέρατε εσείς,
το κάνω μόνος μου.

Με το σεις -με το μας,έπεται-

Ζωή μιας χρήσης
βρεγμένα σεντόνια από ανεκπλήρωτα όνειρα
ναι κάποιες φορές
ακόμα και τα δάκρυα κλαίνε.

Σε μια κάποια δύση,
θα ξημερώνει όμως τώρα
Ένας γιατρός-ράφτης μεταμοσχεύει φερμουάρ στα βλέφαρά σου

γενικευμένες ειδικότητες και διακρίσεις.

“Δεν βλέπω,δεν βλέπω”
γιατί, να κλάψεις μπορείς;
“Δε νοιώθω, δε νοιώθω”

γιατί να αγγίξεις, σε παίρνει;

Γίνεται σήψη η θλίψη

Όλα μιας χρήσης.
Έχω βρεγμένα σεντόνια

από σπερματικές εκρήξεις.
Είναι το χρήμα στο λαιμό μου κόμπο κάνει
πουλάω λογοπαίγνια και πνίγομαι στην ενοχή.

Μα,
έχω μια αμυδρή υποψία πως οι άνθρωποι δεν ακούνε
μονάχα ερμηνεύουν ότι λες σύμφωνα με το “εγώ” τους
Εκλείψεις
Και με τη ζωή;
Αυθεντίας επικλήσεις από κατακερματισμένες συνειδήσεις.

Έχω γρίφους απόθεμα για όλες σου τις ρήσεις.
Με το σεις και με το σας.
Παραμύθια της χαλιμάς
-πάλι βιάζεσαι-

δεν έχεις τίποτα να μου καταλογίσεις.
Ας μιλήσουμε για εμάς..

Ακούω.

Ν-υστερόγραφο

Είχε ξαναεπιχειρήσει να εγχειρίσει τις φωνές μέσα του
μα δεν του βγήκε
μες στο κρανίο του μια άμορφη μάζα κολυμπούσε,
μια πορφυρή λάβα που εξάτμιζε ο,τιδήποτε ασφαλτοειδές είχε απομείνει.
Ο διαλεκτικός κυνισμός του είχε τη μνήμη χρυσόψαρου που εξαϋλωνόταν
και είχε ανεβάσει τον πήχη για τους υποτιθέμενους δικάβαλους καρχαρίες.

Σε ένα κόσμο με εξουσιαστικά π.χ.
κάπου ανάμεσα στα συμφραζόμενα σταυρώθηκαν οι αυτόκλητοι μεσσίες
να θυμηθώ.
Όλα για χάρη ενός παραδείγματος.
Μου τό'πα... και;
“Προς γνώση και συμμόρφωση” έμελλε να αποφασίσουν οι δικαστές του χρόνου,
μην έχοντας υπόψιν ότι ο χρόνος είναι ετυμολογίας άγνωστης και συγγενής λέξη της λέξης “χειρός”.
Έτσι και εγώ όταν δεν έχω τι να κάνω, σε πιάνω από το χέρι και σου δίνω λίγη πετονιά από αυτή που ψάρευε μνήμες ο Διογένης.
“Να έλα να τη στήσουμε από άκρη σε άκρη τούτης της λεωφόρου
να δούμε τους καθωσπρέπει να τρώνε σαβούρες και να γελάσουμε μέχρι δακρύων”.

Μα η μεγαλύτερη απ'ολες καραμπόλα θα έρθει

όταν ο χρόνος αυτοκτονήσει
υποκλινόμενος στο δέος ενός ρομαντικού,άτσαλου,σμπαραλιασμένου ονείρου.
Πάντα θα αφήνω όλα τα παζλ στη μέση.
Μαζεύω τα κομμάτια που μου αρέσουν
και βγαίνω τσάρκα με την σφεντόνα μου να αφήσω μικρά σουβενίρ στις άσχημες γωνιές της πόλης.
Ή για τους συλλέκτες μισοτελειωμένων παζλ όπως εγώ.
Πιο σιγά δεν μπορώ να ακούσω τη σκέψη μου και θα ξυπνήσω απότομα
Στο πέντε την ένταση στην δεύτερη φωνή και αν μπορείς κάνε κάτι με το δευτερολεπτοδείκτη
στην τελική,
εκπαίδευσέ τον να ρεμβάζει ανάποδα

τεκτονικές ασυγχρονίες

Έχω ένα χιονισμένο βουνό μέσα μου που κλαίει,
που οι χιονοστιβάδες του παγώνουν το αίμα μου
εγώ κάθομαι πάντα στην άκρη του μυαλού μου με τη σανίδα μου
και τις παρατηρώ να σηκώνουν τα πάντα στο διάβα τους.
Δεκαπέντε εκατομμύρια νιφάδες έτοιμες να ανατιναχτούν,
Για όσους έγραψαν για θάνατο
μα από την άλλη πλευρά.
Για όσους εκθείασαν το φως επειδή κοίταξαν τον ήλιο και τυφλώθηκαν.
Έχω έναν κομήτη μέσα μου,
έναν άστεγο πιστό που τον καβαλάει
και έναν καχύποπτο δειλό που προδιαγράφει την πορεία του.
Όλοι οι ωκεανοί πλημμυρίζουν το σώμα μου
το ενδέκατο χιλιόμετρο βάθους στις Φιλιππίνες,
βρίσκεται στη φτέρνα μου
και εκεί τα πιο τοξικά πλάσματα
κατά συρροή αυτόχειρα με κάνουν.
Ο Αχιλλέας γνέφει καταφατικά και πίνει πότε πότε ένα ποτήρι κρασί στην υγειά μου.
Έχω χώμα της ελευθερίας μέσα μου,το ίδιο που πάτησε σήμερα μετά από σαράντα χρόνια απομόνωσης, ο τελευταίος εν ζωή μαύρος πάνθηρας.
Το νευρικό μου σύστημα διαπερνά τις τεκτονικές πλάκες της γης
δεν είμαι η γαία αλλά οι νευρικές τις απολήξεις,
μόνιμος κάτοικος και σαμποτέρ στον τελευταίο όροφο του πύργου της Βαβέλ.


Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα της τετράγωνης λογικής σου
σκοντάφτουν στις ονειρώξεις του φαντασιακού μου πεδίου.
Τοποθετηθώ προσεχτικά παγίδες
άγριες πολύχρωμες ορχιδέες
ελπίζοντας να 'χω κάνει σωστό μπόλιασμα.
Όταν επιστρέψουν σε σένα θα ανθίσεις.
Τις καλές παγίδες, να τις λαχταράς.

Έχεις έναν κήπο μέσα σου, κρυμμένο στην πιο απόκρημνη ζούγκλα του Αμαζονίου σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν κηπουροί
Μα φυσιολάτρες.
Να με κοιτάς για να παγώνεις το αίμα μου
να γίνονται σεισμοί.
Έχω ένα χιονισμένο βουνό μέσα μου που κλαίει
και λιώνει το χιόνι
και αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη ατυχία που με βρήκε.

παιζοδρόμια και πεζοί θάνατοι

Καμιά φορά όταν έχω πολλές δουλειές να κάνω στο σπίτι
παίρνω τη σφουγγαρίστρα και την περνάω μια, δυο, τρεις, από τον ουρανό.
Μέτα στύβω τη σαπουνάδα πέντε χιλιάδων αστεριών και την πετάω στο δρόμο
Ένα αδέσποτο σκυλί δε θα ξεδιψάσει από λασπόλακκο σήμερα.
Για το γαμώτο.

Γυρνάω στο σπιρτόκουτο μου και βλέπω το κόκκινο σκοινί δεμένο στο πόδι μου. “Παλιόπαιδα !”, ψελλίζω και γελάω μόνος.
Φτύνω αίμα πάλι
Όταν η νικοτίνη μου με πνίγει κι τα πνευμόνια μου είναι μαύρα
γεμίζω την μπανιέρα με αναμνήσεις που ξεφλουδίζουν και νερό
και μουλιάζω,
Κάθομαι μέσα με τις ώρες και προσποιούμαι πως είναι η πειρατική διαστρική μου βάρκα και οι ουρανοί είναι δικοί μου για να τους κατακτήσω.
Γυρνάω πάντα με μια ουγγιά αστρόσκονη αγκαλιά, και βγαίνω από τα μαύρα απόνερα με καθαρά πνευμόνια, λίγο λιγότερη ζωή και μια χαρακιά παραπάνω στο μέτωπο.
Το μέτωπο μου είναι πια σαν τον πάγο, που πάνω του πήγες πρώτη φορά να φορέσεις παγοπέδιλα, μα δε με νοιάζει. Γιατί,
με λίγη αστρόσκονη, όλα γίνονται.
Το πεζοδρόμιο για τους πεζούς γίνεται παιζοδρόμιο
και τα παιδιά παίζουν στους δρόμους
σε μια στιγμή ξεφαντώνουν δέκα δικές μας ζωές
και όλα τα αυτοκίνητα κορνάρουν για τη σέντρα της έναρξης.
Το γαμώτο που ρεύεται η λήθη μου,
οι χαρακιές που κάνουν νεροτσουλήθρα με τον ιδρώτα μου οι νάνοι του προμετωπιαίου λοβού μου,
τα γεμάτα πίσσα απόνερα μου που αδειάζω στα υποσυνείδητα των αστών,
η πειρατική μου μπανιέρα που έφτιαξα με τα άδετα πόδια μου,
όλα! Για αυτή τη σέντρα γίνονται.
Πείνασα από το παιχνίδι,μα...
Δεν τρώω ποτέ με μαχαιροπίρουνα, η γεύση του μετάλλου με αρρωσταίνει, συν ότι δεν έχω χέρια.
Άλλωστε είμαι ήδη άρρωστος λένε, σε μια εντατική και βρωμάει θειάφι εδώ.
Η διάγνωση;
Οι σιαλογόνοι αδένες μου εκκρίνουν αίμα.
Μια σταγόνα για κάθε λασπόλακκο που θα ξεδιψάσει ο φίλος μου.
Λίτρα για τον θάνατο κάθε παιδιού.
Δε ξέρω τι γεύση έχει το φαγητό,ποτέ δεν γεύτηκα τίποτα άλλο.
Η σταφυλή μου είναι η πένα μου και γράφω στιγμές σαν αυτή.
Τα αμάξια βάζουν μπρος και οι κόρνες σηματοδοτούν την έναρξη του πολιτισμού σας.
Ανατριχιάζω
Μπανιέρα, συγκομιδή, σπιρτόκουτο, παιζοδρόμια, αίμα, σταφυλή, εντατική.
Αργοζωντανεύω αντιστρόφως ανάλογα, σε μια απόμακρη προοπτική.
Μια μέρα η μπανιέρα μου θα φτάσει πιο μακριά από το κόκκινο σχοινί.
Θα πεθάνω ντυμένος πειρατής, με μια ουλή, παιδί.
Θα είναι αναίμακτα, πάνω στον Κρόνο, γευόμενος το πρώτο μου αγαπημένο γλυκό.
Μια μέρα όλες οι κόρνες του κόσμου θα σιωπήσουν, για πάντα.