Παράταιρες φιλίες

Υπάρχουν δύο χιλιάδες και ένας τρόποι για να πεθάνεις,

μα μονάχα ένας για να ζήσεις

θα ήθελα να έχω ένα τζάκι για να πετάω όλα τα βιβλία αυτοβοήθειας.

Πρώτα για να τα βλέπω να καίγονται και μετά για να ζεσταθώ.

Αλλά δεν έχω τζάκι και έτσι όλα τα βιβλία αυτοβοήθειας που έχουν βρεθεί στα χέρια μου, κατέληξαν για στηρίγματα στα παλιά μου έπιπλα που μπαλαντζάρουν.
Έτσι το “κάντε φίλους σε 5 απλά βήματα” κατέληξε κάτω από το ξύλινο κάλυμμα του καλοριφέρ.
Μα εγώ ακόμα κρυώνω γιατί το καλοριφέρ δεν έχει πετρέλαιο
και ακόμα παραμένω ακοινώνητος.
Ίσως να φταίω εγώ τελικά που πάω να δημιουργήσω παράταιρες φιλίες
σε ένα βιβλίο μηδενικής χρησιμότητας
και σε ένα έπιπλο, που κοσμεί ένα σώμα νηστικό.
Αλλά από αυτήν την ιστορία, πήρα ένα σημαντικό μάθημα και χαίρομαι.

Μπορείς να λουστείς με 1 λίτρο πετρέλαιο από τα ψιλά που θα μαζέψεις από το κάλυμμα
και να αυτοπυρποληθείς στο σύνταγμα σε δημόσια θέα.
Δε θα μάθει κανείς αν η πράξη ήταν για την σωτηρία του πλανήτη
ή για την κατάσταση της οικονομίας
και δε θα σε κλάψει κανένας φίλος έτσι win-win η κατάσταση.Τώρα απλά μένουν άλλοι δύο χιλιάδες τρόποι να ανακαλυφτούν.

Μα πιο πολύ από όλα χαίρομαι,
γιατί σε παίρνω και δεν απαντάς.
Ποιός ξέρει;
Ίσως βρήκες τον έναν τρόπο να ζήσεις.

Πίσω απο τα φίλτρα μου

Όταν κοιτάζω καλά στην πόλη μπορώ να δω
μικρές λεπτομέρειες, μόνο για μένα.

Τα παράθυρα γίνονται μικροί κινηματογράφοι,
όλα όσα δεν έγιναν και αναστενάζει το σπίτι,
προβάλλονται σαν ευσεβείς πόθοι

και οι παχιές κουρτίνες δεν αποτελούν κανένα εμπόδιο.

Κάτω από τις σόλες των παπουτσιών μου
η άσφαλτος μονολογάει ,
βαρέθηκε να μετρά τα αμάξια που περνούν,
βρέχεται από τα κάτω
από το μοιρολόι της γης που σκεπάζει
και είναι ενοχική, σπάει.

Ανά διαστήματα με προσπερνούν μικρά τετραγωνάκια
φυλακισμένα δέντρα, πράσινο, καφέ
και κάποιο άλλο καρποφόρο χρώμα.
Είδη προς εξαφάνιση, μουσειακά εκθέματα

φυλακισμένη ομορφιά με λάθος στολή παραλλαγής,
σε έναν αγώνα μπολιάσματος χρώματος, ανθρώπου και φύσης.
“Υπομονή τα γκρι δέντρα είναι ακόμα στην παραγωγή”
“Να λιγοστέψουν τα τετραγωνάκια ,παρκάρω εδώ”.

Ένα κόκκινο ανθρωπάκι με σταματά στη διάβαση,
αφουγκράζομαι το φανάρι που θέλει να τα κάνει όλα πουτάνα,
να ανάψει ταυτόχρονα και τα τρία χρώματα
και να επέλθει κυκλοφοριακή φρενίτιδα.
Ταυτίζομαι. Θέλω να ρίξω με φωτοβολίδα
στους τροχονόμους της σκέψης μου,

ν'ανοιξουν επιτέλους οι πολυγεμισμένοι ασκοί του Αιόλου
και να τους πάρει όλους και να τους σηκώσει.

Περιμένω. Κοιτάω ψηλά,αλλά όχι πολύ.
Κάτι κεραίες μου μπλοκάρουν τον ουρανό.
Ένα αόρατο χέρι εκτείνεται,
φτιάχνει μια πελώρια κεραία από πολλές μικρές
και σκαρφαλώνω στο φεγγάρι.
Με την ίδια κατασκευή απο 'δώ πάνω,
γραπώνω και άλλους απ΄τους γιακάδες
και έχουμε φτιάξει μια μικρή κοινότητα.

Θα μου πεις “και οι θερμοσίφωνες;”

Έτοιμα μικρά ατομικά διαστημόπλοια.

Θα σου απαντήσω
“ Μα αυτοί, το σινικό τοίχος και η ανθρώπινη βλακεία

είναι τα μόνα πράγματα ορατά απ'το διάστημα”
Κρίμα δεν είναι;

Το πράσινο ανθρωπάκι άναψε
και είμαι εγκλωβισμένος
στις λευκές γραμμές μια πεζοδιάβασης.
Ένα μεταλλικό τέρας έρχεται κατά πάνω μου
με μια συχνότητα που σπάει τύμπανα.

Μα εγώ απλά γελάω.

Λίγο πριν το πριν

Είμαστε η εικόνα μας,οι ιδιότητες μας σε σχέση με την κοινωνία,το τί βλέπουν οι άλλοι σε εμάς.
Σπαταλάμε την περισσότερη ζωή μας προσπαθώντας να βρούμε τί είναι αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε να είμαστε,ψάχνουμε απεγνωσμένα μια ταυτότητα

και όταν την φτιάχνουμε την πλασάρουμε.
Στους άλλους, μα κυρίως σε εμάς.
Συχνά κάνουμε “εξακρίβωση στοιχείων” οι ίδιοι στον εαυτό μας,
γινόμαστε μπάτσοι και μας κάνουμε προσαγωγή.
“Πως παρρέκλινες από την εικόνα σου σήμερα;”,
“τί λόγο είχες”,
“να μην ξανασυμβεί,φεύγεις με μια απλή προειδοποίηση”.
Προστατεύουμε την ταυτότητά μας με νύχια και με δόντια.
Γιατί αυτή τη φτιάξαμε εμείς, δεν την έφτιαξαν άλλοι για εμάς,
ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε.
Κάποιοι βάζουν πολλοί κόπο και μεράκι στην δημιουργία της,άλλοι παίρνουν σχεδόν έτοιμη αυτή που τους έδωσαν σα μικρά παιδιά και συνεχώς την εμπλουτίζουν, έχοντας κάποια πυρηνικά στοιχεία ανέγγιχτα.

Η ταυτότητα αυτή δεν είμαστε εμείς. Όσο και να προσπαθούμε να παραμείνουμε ανεπηρέαστοι από εξωγενείς παράγοντες κατά τη διάρκεια έκδοσής της, είναι μια ετεροκαθοριζόμενη προσπάθεια, να ξεχωρίσουμε.
Έχοντας μια ιδεαλιστική σκέψη στο μυαλό μας για το πώς θα θέλαμε να είμαστε και να μη γίνουμε ό,τι σιχαινόμαστε,
υιοθετούμε ξένα κομμάτια παζλ από ταυτότητες άλλων που ταυτιζόμαστε και φτιάχνουμε το δικό μας κολλάζ.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό ούτε κατακριτέο, έτσι λειτουργεί ο κόσμος.
Αν δε οι πράξεις μας συμβαδίζουν με το όμορφο κολλάζ μας είναι ένας πολύ έντιμος τρόπος να ζήσουμε τη ζωή μας.
Ακόμα και οι αυτοεξόριστοι, αυτοί που ίσως φαντάζουν να έχουν αποδομήσει τα πάντα και να έχουν επιλέξει να απέχουν από τα εγκόσμια -για ποικίλους λόγους- ,έχουν μια ταυτότητα.
Είναι αυτοεξόριστοι.
Εκεί δεν επιδεικνύουν καμιά εικόνα στους άλλους παρά μόνο στον εαυτό τους και όποτε το κάνουν είναι για να υπενθυμίσουν στον εαυτό τους γιατί έφυγαν.
Η έλλειψη ταυτότητας λοιπόν όταν γίνεται για να μην έχεις ταυτότητα είναι επίσης ταυτότητα.
Και αν φαίνεται ότι είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε μια εποχή αναλώσιμων ταυτοτήτων και εικόνων ας σκεφτούμε καλύτερα.
'Ποιός είμαι;”
Ή μάλλον ας αψηφήσουμε τελείως αυτή την ερώτηση, γιατί προέρχεται από έναν επίπλαστο εαυτό
και ας ψαχουλέψουμε κατευθείαν εκεί από όπου πηγάζει η ερώτηση αυτή.
Ποιός ξέρει;
Μπορεί η απάντηση, [που δε θα είναι απάντηση,αλλά διαπίστωση]
να μας εκπλήξει.

20.000 λεύγες κάτω απο τα βράγχια σου

Ο ποιητής πρέπει να μπορεί κολυμπάει και στα βαθιά νερά της ύπαρξης
να κάνει μακροβούτια στο σκοτάδι εκεί που κατοικούν τα πιο τοξικά τέρατα να πεθαίνει από ασφυξία και μια σταγόνα δηλητήριο και να επανέρχεται στη ζωή, από τεχνητή αναπνοή που θα κάνει ο ίδιος στον εαυτό του.
Είναι ακίνδυνο και αυτοϊκανοποιητικό να εξυμνείς συνέχεια την καύλα
είναι ανήθικο και αυτοαναιρετικό να χρησιμοποιείς συνέχεια λυρισμό για να γεμίσεις τον κούφιο λόγο
Ο ποιητής φέρνει τοξικά πλάσματα από το βυθό και τα αμολάει στην επιφάνεια να τσιμπήσουν τους μουδιασμένους,

τους ήδη πονεμένους να γιατρέψει με ομοιοπαθητική
τους αναίσθητους να ταΐσει με θαλασσινά.

Ο ποιητής μπορεί να κοροϊδέψει
μπορεί να κατοικεί στον αφρό της θάλασσας
και να σου φέρει την πιο καλή ψαριά,
μα αναγνωρίζεις έναν ψεύτικο δύτη.

Είναι φτιασιδωμένος, φοράει στολή καταδύσεων με τσάκιση,
δεν έχουν εκραγεί ποτέ οι αρτηρίες του
έχει γεύση αλατιού, όχι από τη θαλασσινή αρμύρα
μα απ΄τον ιδρώτα του φόβου του.
Ο ποιητής είναι ο καλύτερος μα ο πιο ανεύθυνος δύτης
είναι υπέρβαση.
Βουτάει με τα ρούχα του και με όλα τα βαρίδια της ανθρωπότητας,
ξέροντας ότι μπορεί να κάνει την τελευταία του βουτιά
με [σχεδόν] πάντα επιστρέφει
και αν δεν, δεν τον πολυνοιάζει
γιατί γνωρίζει ότι πια έγινε ο ίδιος ποίημα,
και ας γίνει το κουφάρι του σπίτι για τα πιο τοξικά πλάσματα.

Μεταξένιες σφαγές

Τη συνέχεια την γνωρίζω
στρώνω με τα καλά σεντόνια τον ουρανίσκο μου
να μη ξυπνάει λέξη
γλυκός ο λήθαργος της αφωνίας
και ασφαλής

Επικηρυγμένες λέξεις, επικίνδυνες
κυοφορούσες πολλαπλών πραγματικοτήτων.
Μα σε βλέπω εκεί που κάθεσαι
και θέλω τόσο μα τόσο να σε φιλήσω
σε πλησιάζω, πάω να σου πω “Σ'αγαπώ”
μα φτύνω ακαταλαβίστικους φθόγγους και μαξιλαροθήκες με αίμα.
Εσύ με φιλάς ούτως ή άλλως
και κουβαλάς πάντα έναν επίδεσμο στην κωλότσεπη

για αυτές τις περιστάσεις,
είτε για να σκουπίζεις το πορφυρό στόμα μου
είτε για να τυλίγεις την γλώσσα μου
όταν με πιάνουν ακρότητες
-όπως τώρα-
που σου στέλνω ραβασάκια που λένε
“Παμε να γράψουμε με τη γλώσσα μας ΜΕΘΥΣΤΕ ,στα παγωμένα τζάμια νοσοκομείων;”
Σκίζεις το χαρτάκι και χαμογελάς
έχεις άλλα σχέδια
Ξεριζώνεις την καρδιά σου μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα μου
της φοράς μαξιλαροθήκη,
με χτυπάς στο κεφάλι,
γελάς στη μέση του δρόμου.
Ο μαξιλαροπόλεμος άρχισε
και εδώ δε χρειάζονται λέξεις.
Μόνο γέλια και η αρχέγονη ανάγκη να νικήσουμε το θάνατο
και φυσικά η συλλογή επιδέσμων που έφτιαξα με τα χρόνια
για να σου δείχνω την ευγνωμοσύνη μου μετά το τέλος κάθε αιματηρού πάρτυ.

Κυνικές προσδοκίες

Τί θα γινόταν αν η γάτα του Σρέντιγκερ ήταν σκύλος;
γνώρισα στο περίπτερο έναν τύπο που πίστευε ότι ήταν ο Τζον Λένον σήμερα
κάποιοι θα έλεγαν ότι είχε πιεί πολύ
άλλοι ότι είναι ψυχωσικός,
[γαμημένες ταμπέλες]

εγώ απλά των ρώτησα πως είναι η ζωή του
πριν φύγω του είπα να πει χαιρετίσματα στην Γιόκο Όνο
και να προσέχει τους φανατικούς θαυμαστές.
Είναι και αυτοί οι ανήθικοι που πουλάνε τους κόσμους τους
λες και βάζουν ενέχυρο τη μοναξιά τους για μια δεσμίδα ματαιοδοξία
είμαστε και εμείς...
τί είμαστε εμείς,
αλήθεια;!

θα ήθελες να ξέρω λατινικά,
θα ήθελα να μπορούσες να πετάς
είμαστε οι προσδοκίες των άλλων
Σύμφωνα με τον Σρέντιγκερ, είμαι σκύλος.
Αυτά τα “τι θα γινόταν αν” με έβαλαν εξ'αρχής στο κουτί
Αλλά ευτυχώς
έχω ανθρώπους δίπλα μου με κόφτες
ετοιμοπόλεμους
τί και αν μου σκίζουν την σάρκα
για να φτάσουν την καρδιά μου;
Την φτάνουν.
Ζω σε έναν κόσμο φτιαγμένο από καθρέφτες
και εγώ είμαι ένα πείραμα,
μια υπόθεση,
μια υπόσχεση
και μια πέτρα.
Απόψε πίνω κρασί σε μια κούπα φτιαγμένη από θρυμματισμένα γυαλιά ενός κοσμικού καθρέφτη.
Και αφού καλά-καλά δε ξέρω τι μου ξημερώνει,
σιγά μη πιστέψω στους αμέτρητους αιώνες γρουσουζιάς.

Τζόκερ

Είμαι ο πατέρας του μηδενισμού 
και η μητέρα της αποδόμησης
σου στέλνω γράμματα 
σε μεθυσμένα περιστέρια.

Αγαπημένη μου αγέννητη,

κοίτα με είμαι διάφανος

Είμαι ακριβώς 5,7 χιλιοστά
μια νάϋλον κυλινδρική σωλήνα
που ασφυκτιούν τα φιλτράκια σου
και καθυστερούν τον καρκίνο σου
φύσα τον καπνό σου μέσα μου
και θα φροντίσω να δακρύσω θολούρα
οι καπνιστές γεννιούνται πρόωρα
και οι ανάσες τους είναι η ομίχλη 
στα καζάνια της κόλασης
Αυτή η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων
υποκατάστατο θηλών και φαλλών
να πιπιλάμε θάνατο αντί για καύλα.
Θα φροντίσω να μην ανταμωθούμε ποτέ 
αγαπημένη μου
και να γεννηθείς αργά
αλλά να μη χρειαστεί να φυσήξεις καπνό
ποτέ.

Δύσκολη νύχτα να είσαι ερωτευμένος αρουραίος 
στη μητρόπολη
Δύσκολο και να είσαι διάφανος
 με νάϋλον πνευμόνια.
Κάνει κρύο
τελειώνουν τα χαρτάκια
το ένα σου σπίρτο μούσκεψε από δάκρυα ανθρώπων

και συ απαγγέλεις ποιήματα μέσα στους κάδους,
αλλά δε σε ακούει
και δε σε καταλαβαίνει κανείς

Μονάχα ο Κάφκα να γελάει ενώ 
ονειρεύεται μια κατσαρίδα
και να γελάει “dadadadada” 
ρυθμοί,ρεύματα,τάσεις και σειρήνες

αυτη η μάστιγα
μαστίγιο των αιώνων

Μικρή μου γάτα
είμαι λίγο μεγαλύτερος από σένα
άκου καλά τί έχω να σου πω προτού
μεγαλώσεις και με πάρεις στο κυνήγι και συ
Πιάσε με , χάιδεψε με
είμαι ένας γκρίζος αρουραίος της πόλης
γεννιέμαι και πεθαίνω στους υπονόμους της
δεν με αγγίζουν οι νόμοι των ανθρώπων
όπως και σένα
Έχω λύσσα 
και αν με κοιτάξουν πολύ 
θα τους κατασπαράξω τους πρησμένους
λοβούς των ματιών τους
καμιά φορά σε βρίσκω στα σκουπίδια 
που σε πετούν μωρό
μα δεν μπορώ να κάνω πολλά,
ούτε να σε μεγαλώσω,
απλά σε ζεσταίνω 
με το γεμάτο ψύλλους παχύ τρίχωμά μου
Δεν ήθελα να πιώ το μαλακό σου αίμα
Ζητώ συγγνώμη



Δεν έχω λογοτεχνική αξία για τα βιβλιοπωλεία
αλλά για τα ψυχιατρεία
και ο χρόνος μου είναι βαρύς.
Όλα είναι λόγια άλλωστε 
ή πρόκες στη σάρκα
ή και τα δύο
μονίμως στο μπαλκόνι της διαύγειας μας

Να αναφέρεσαι σε αυθεντίες
να είσαι ετερόφωτος
πες τους ότι πήγες
διάβασες 
πλάστηκες στη φόρμα τους
σα γλυκό για τα Χριστούγεννα
σαν υπάκουος μαθητής 
με ένα κομμάτι μολύβι στα χέρια
σα φαντάρος σε λοβοτομημένους λοχίες
σαν τρόφιμος σε ψυχιατρικούς κοιτώνες
σα τις δέκα εντολές
/επίκληση σε αυθεντία ή αρχαία τραγωδία,
πάλι το κάνω,
φτύστε με/
μα είμαι αυτόφωτος
επομένως εξατμίζω πολύ σάλιο

Κάπου εδώ 
μέσα από τα καζάνια της κόλασης
παίρνω φωτιά
αλλά είμαι αυτόφωτος
με συγχωρώ
θυσιάζω το γκρίζο τρίχωμα μου 
στο τελευταίο σπίρτο
και αυτοπυρπολούμαι
για να στεγνώσω τα δάκρυα 
της ανθρωπότητας.
και γιατί εκεί που θα πάω 
μου υποσχέθηκαν 72 τόνους
παρθένες από πίσσα.