Το δικο μας ξημερωμα

Ειναι εκεινα τα χαραματα οταν οι αλλοι βρισκονται στο τελευταιο ονειρο.
Τιτλοι τελους  στα βλεφαρα τους για να ανοιξει η αυλαια στο πραγματικο...

Εκεινες τις μαγικες ωρες,τις δικες μου ωρες,

σμιλευω το δικο μου ξημερωμα.

Αφουγκραζομαι τη σιωπη τους

και αποκωδικοποιω την αναγκη της να υπαρχει..

Το ξημερωμα μου θα εχει κατι απο αυτα που δεν ειπαν,ειτε απο φοβο

ειτε απο συνηθεια.

Ισως γιατι οταν ονειρευονται δε μιλουν.Απλα ακουν.

Εκεινες τις στιγμες με την πενα μου ντυνω λεξεις στο χαρτι την αγαπη και παρολο το μαυρο μελανι μου,της προσδιδω κοκκινο χρωμα.

Ντυνω την αγαπη μη κρυωσει..  κανει τοσο κρυο εξω απο το χαρτι.

Αυτο...

Αυτο ακουν και ονειρευονται την αγαπη...

Υστερα μιλω για ελευθερια και βουρκωνω

Βρεχει τοτε εξω απο το χαρτι, αλλα στα ονειρα δεν υπαρχουν ομπρελες.

Θα στρεψεις το βλεμμα ψηλα ,να υποδεχτεις την πρωτη ψιχαλα και θα χορεψεις στη βροχη.

Νοιωθεις ελευθερος;

Και οταν ξορκιζω το θανατο στο χαρτι,

ειναι τοτε, που βλεπεις να πετας.

Με σκοτωνω καθε φορα για να μπορεις εσυ να δεις τον κοσμο απο ψηλα.

Απο εκει που ξεκινουν τα δακρυα.

Να μου γαργαλησεις τις ιριδες,αυτο θελω μοναχα

..με εικονες αγαπης,τα δακρυα να γινουν καταιγιδα,

να χορεψεις.

Αναρχα..

χωρις τα βηματα που ξερεις ,

στους δρομους της αλλαγης.

Εκει που θυμηθηκες τι θα πει ελευθερια.

Αληθεια το΄χες ξεχασει ποτε;

Το ξημερωμα μου θα σε κοιταξω καταματα, με το ιδιο σπινθηροβολο βλεμμα

εκεινο που κυνηγας  στο ονειρο το απιαστο.

Να σου θυμησω..

Πως και ξυπνιος μπορεις να υπαρχεις στην ανυπαρξια,

να ξεγελας το χρονο,

να συνουσιαζεσαι με τον ερωτα.

Θυμασαι;
Σ

ειμαι

Ειμαι το λευκο χρωμα που αντικρυζει το νεογεννητο μωρο στο πρωτο κλαμα.

Ολα τα χρωματα μαζι δεν ειναι τ'ασπρο;

Σε ενα ουρανιο τοξο αναπηδω απο χρωμα σε χρωμα σε ενα ξεφρενο κρεσεντο στιγμων.

Χορευοντας ψηλα στις μιλονγκες του ουρανου.

Ειμαι το μαυρο.Η ολικη ελλειψη χρωματων οταν στο τελος του χορου ξεμενω απο ανασες.

Καπου αναμεσα στους αριθμους με εχασα για λιγο.

Στο εννεα εζησα για παντα, στο ενα μια στιγμη και καπου εκει ανακαλυψα τα γραμματα.

Με αυτα ντυνω τις νυχτες μου ποιηματα ζεστα,σκιαγραφω πυρινη οψη στην ελπιδα μου σε μια κολλα χαρτι.

Ζητω το δυο.

Για το ημιτονιο αναμεσα στις νοτες επισης ζητω, μια διεση του σολ στο σολο μου, μια υφεση στο λα οταν λακιζω να παιξω.

Ιδιο και το αυτο.

Εγινα η πρωτη ανασα μετα απο ενα φιλι της ζωης μα εγινα και το κυκνειο ασμα του τελευταιου ανθρωπου επι γης.

Δε μετρω πια, μοναχα ονειρευομαι.

Ειμαι η ροη αναμεσα στα δευτερολεπτα,εκει,το ξερεις οτι εκει, ζεις,αλλα δεν το θυμασαι παντα.

Φωναζω και το ακους,μη μετρας τα δευτερολεπτα γινε αυτα.

Ειμαι η λογικη στο μυαλο ενος τρελου και η φρενιτιδα στο μυαλο ενος ερωτευμενου.

Σκοτωσα τα σχηματα,μισησα τα προσχηματα,εκαψα τις φορμες και ακομα υπαρχουν τετραγωνα.

Μα δεν πτοουμαι.

Γιατι αγαπησα τα αδαμαστα σχεδια.Αφιλτραριστες εικονες εγινα

και καπου εκει ξαναχαθηκα.

Νομισα πως εγινα η τελευταια σταγονα αιματος ενος αυτοχειρα για λιγο,

μεχρι που το κοκκινο μου θυμησε πως τα αλλα χρωματα ειχαν παραπονο που δεν τα κοιταξα.

Δεν φοβηθηκα στιγμη.

Ειμαι η στιγμη.

Και αν εχασα τον εαυτο μου ειναι που πιστεψα σε κατι εξω απο μενα.

Πιστεψα σε εσενα,πολυ πριν σε δω.

Και οταν πεταξα να ερθω να σε βρω δεν κοιταξα πισω.

Ειμαι το πεταρισμα των φτερων ενος κολιμπρι,το ανθρωπινο ματι δε συλαμμβανει την ταχυτητα μου.

Δημιουργω το αερακι που σου φυσα το μαλλια και φευγω παλι.

Λιγο πριν μεταμορφοθω σε κορακι σε θυμαμαι,υστερα κοιμαμαι..

και το πρωι,μα τι χαρα ειμαι ανθρωπος παλι.

Αναρωτιεμαι πως ειναι να μην ειμαι ολα αυτα καμια φορα..

Μα δεν εχω καιρο πια για ερωτησεις,

απλα ΕΙΜΑΙ...
Σ

Υπαρξιακη Αντισταση

''Το μυστικο της υπαρξης σου ειναι η ολικη

ελλειψη φοβου.''  ~Βουδας'

''Για να αντιμετωπισει κανεις εναν ανελευθερο κοσμο, πρεπει  να γινει   τοσο ελευθερος ωστα η ιδια του η υπαρξη να ειναι μια πραξη εξεγερσιακη'' ~ Albert Camus 

Ο,τι εζησεις, ο,τι ζεις , ο,τι περιμενει στη γωνια να το ζησεις ,ολα ΟΛΑ ειναι μεσα σου.

Η πραγματικοτητα και η αληθεια ειναι δυο λεξεις τοσο ιδιες μα τοσο διαφορετικες.

Ο,τι ειδες,ακουσες,ενοιωσες,γευτηκες,βιωσες,υπαρχουν γιατι υπαρχεις εσυ.

Αν παψεις να υπαρχεις θα παψουν να υπαρχουν και αυτα.

Αυτη ειναι η δικη σου πραγματικοτητα.

Η δικη σου πραγματικοτητα περιοριζεται σε ενα δωματιο.

Φαντασου τον κοσμο, σαν εναν πελωριο σπιτι με απειρα δωματια.Το πελωριο αυτο οικοδομημα ειναι η Αληθεια.

Μεσα σε αυτα τα απειρα δωματια κατοικουν αλλες πραγματικοτητες.

Αλλα ''εσυ''.Αλλες προβολες του εαυτου σου,αλλες εμπειριες,αλλα συναισθηματα,αλλες εικονες,αλλες ψυχες.

Αλλοι ''αυλοι'' ανθρωποι.

Οσο και να θελεις  το αντιθετο, δεν μπορεις να μπεις στο διπλα δωματιο.

Δεν μπορεις να επισκεφτεις τον συγκατοικο σου,στο ιδιο σου το σπιτι,μπορεις απλα,αργα τη νυχτα να τον ακουσεις να ξυνει με τα νυχια τους τοιχους, τοτε ειναι που η μοναξια του μυαλου του τον τρελαινει..

να τον ακουσεις να παραμιλα στον υπνο του αναρθρους φθογγους,στιχους ποιητων..

και μες στη μερα να ακουσεις τα καρφια στους τοιχους -η μουσικη σου- , σε μια προσπαθεια να κρεμασει οσο περισσοτερους πινακες στους τοιχους,να ξεχασει τα ντουβαρια,να κρυψει το λευκο,να ντυσει τον κοσμο του χρωμα και τεχνη.

Αφου ο κοσμος μας αποξενωσε τοσο.Αφου τα δωματια ειναι κομματια της αληθειας.Κομματια του σπιτιου...

Γκρεμισε την πραγματικοτητα σου.

Βαλτης συθεμελα φωτια.

Καψε το δωματιο σου.

Μη φοβασαι για τους αλλους δε  θα καουν.Ο αρχιτεκτονας εχε φροντισει να μην εξαπλωνονται οι φωτιες.

Φτιαξε την πραγματικοτητα σου εξω.Απο την αρχη.

Και οσο περισσοτεροι το κανουν τοσο λιγοτερα καρφια θα ακουγονται στους τοιχους.

Και οι δυσπιστοι θα τρομαξουν απο την ησυχια και θα αρχιζουν να κοιτανε απο τα παραθυρα.

Τον κοσμο που νομιζουν οτι ειναι ονειρο.Ακατοικητο.

Και σαν σε αντικρυσουν εξω μαζι με αλλους,θα τρομαξουν..στην αρχη θα ντυσουν το παραθυρο τους να μη μας βλεπουν.

Αλλα καποια στιγμη η ησυχια θα γινει τοσο εκκωφαντικη...Που θα παρουν και αυτοι το τελευταιο τους σπιρτο.

Καντους ανθρωπε να το αναψουν.

Να βγουν εξω.Να χορεψουμε μετα ΟΛΟΙ..

πανω στις σταχτες της απαρχαιωμενης τους αληθειας.

Αυτη τη φορα δε χρειαζεται τσιμεντο.Δε χρειαζονται θεμελια.

Ουτε αρχιτεκτονες,ουτε χτιστες.Ποια ταβανια;

Ανθρωποι χρειαζονται.
Με αναγκη για ουρανο.
Σ

για οσους

Γεννηθηκα απο την ενωση Φωτιας και Νερου.

Ειμαι απογονος μια συνουσιας που κυοφορησε ο Αερας και φιλοξενησε το Χωμα.

Κυοφορηθηκα ενα δευτερολεπτο στα εγκατα του χωροχρονου.

Μεσα σε αυτο το δευτερολεπτο περιπλανηθηκα.Μαζι με αλλους.

Νοθους νομαδες,παρανομους γονους,γυρισαμε ολο το Κενο και επιστρεψαμε.

Πηγαμε εκει που τα δευτερολεπτα κρατανε οσο οι ανθρωπινες ζωες σας.

Ειμαστε Αβαφτιστοι γιατι το Νερο μας αρνειται να υποταχτει σε ανθρωπινες ανασφαλειες.

Ειμαστε δια Πυρος Σφυρηλατημενοι και αλοιμονο σε οποιον τολμησει τη Φλογα μας να περιπαιξει.

Εκπνεουμε και πανηγυριζουμε την Ανασα μας ετσι απλα, καθως γινομαστε η μανια της Φυσης.

Στο Χωμα δεν παταμε.

Αιρουμαστε απο Ονειρο σε Ονειρο,απο Αληθεια σε Αληθεια,απο Ερωτα σε Ερωτα.

Ειμαστε οι Αναλαμπες σας,οι πιο ονειρικες Στιγμες σας,οι Υπερβατικοι Εαυτοι σας.

Ειμαστε αλαφροισκιωτα 'Θελω' και εκτοπιζουμε  βαρυγδουπα 'Πρεπει'.

Απατριδες γιατι τα συνορα του Νου μας πνιγουν.

Αφοσιωμενοι Εξερευνητες του Τιποτα.

Εκστασιασμενοι Εραστες του Ενα.

Εξεγερμενοι και Αποφασισμενοι.

Να Ζουμε ΑΕΝΑΑ.

Σ

ΑδεσποτοΣ

                                                
Εισαι αδεσποτος.

Σα να λεμε, δε σε χωραει κανενα σπιτι,καμια πορτα να διαβεις.

Η ψυχη σου,αυτη η μικρη φλογα που σου δινει ζωη θελει παραδοξως και να την παρει πισω.

Ειναι φορες που η φλογα σου φουντωνει τοσο..ειναι φορες που γινεται πυρκαγια...

Εκεινες τις φορες το σωμα σου,το σπιτι της ψυχης σου τυλιγεται στις φλογες.

'ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΓΩ' ουρλιαζει,ωρυεται, η μεχρι χθες μικρη φλογα..

Χιλιες πυρακτωμενες λεπιδες τρυπουν την καρδια σου.

Η πιο καυτη,λαβα κυλα μεσα στο κορμι σου,ποτιζει καθε του κυταρρο,ψαχνοντας εξοδο διαφυγης.

Ουρλιαζεις απο τον πονο,ολο τα δακρυα του κοσμου τα κλαις,τα καις σε μια αεναη νυχτα.

Προσπαθωντας να τιθασευσεις τις φλογες,με το νερο που κυλα μεσα σου,σφυρηλατεις την καρδια σου.

Δια πυρος και σιδηρου.

Δια σιδηρου και πυρος.

Προσεχε τι ταιζεις τη ψυχη σου.

Προσεχε τι καταβροχθιζει η φλογα σου.

Φυλα την καλα απο τοξικους αγερες μην σβησει.

Μα φυλα την καλα και απο σενα, που ισως τις πετας παραπανω ξυλα απο οσα μπορει να αντεξει.

Φιλα την να την καθησυχασεις, οταν το σπιτι της μοιαζει μικρο..και ας καψαλισεις τα χειλη σου.

Μικρο το τιμημα.

Μα φιλα την και καθε φορα που σε κανει ολοκαυτωμα, γιατι σου θυμιζει οτι εισαι ζωντανος...

Μεσα απο τις φλογες γεννιεσαι.Καθε φορα...

Πιο δυνατος...

Μεχρι να ερθει η στιγμη για το μεγαλο της ταξιδι.

Ω ναι, οι φλογες θα πεταξουν μεχρι τον ουρανο.

Μα μεχρι τοτε..φροντισε να εχεις το σπιτι σου ζεστο...
Σ

εξαρταται

εξαρταται

Μια ομορφη μερα...Μια ομορφη μητερα...

Μια ομορφη γεννα...Ενα ομορφο μωρο...

Χαρα,ευτυχια,γελια παντου.

Τα ματια του ελαμπαν και καθε του χαμογελο πλημμυριζε ελπιδα τον πεσσιμιστη πατερα,γεμιζε ονειρα την ονειροδοχο της μανας..

Απο μια μητρα βγηκες , γεματος αμνιακα υγρα και ειδες τα πρωτα χρωματα...Κοκκινο,κιτρινο,αναφιλητα,φωνες.

Που ειμαι;

Τυφλωθηκες απο το φως,πνιγηκες απο το οξυγονο και ενα αιχμηρο λεπιδι σου εκοψε τον ομφαλιο λωρο.Ενα λεπιδι ηρθε να σου πει : ''φιλαρακο αυτο ειναι.Τωρα απο σενα εξαρταται...''

Και στο ειπε.Μια χαρα...

Για αυτο κλαινε τα μωρα...Η πρωτη αντιδραση τους στον κοσμο ειναι αυτη.

''Μα ΔΕ ΘΕΛΩ.ΔΕ ΘΕΛΩ να εξαρταται απο μενα! ''

Το πρωτο χαστουκι.Απο το γιατρο...Ετσι, για να θυμασαι πως σε περιμενουν πολλα χαστουκια ακομα.

Το σοκ.

Υπαρχεις.Ποιος εισαι;

Ποιος ησουν;

Πως 'μιλουσες' πριν μιλησεις;

Πως αγαπουσες πριν αγαπησεις;

Πως;Πως εμαθες να ρωτας 'πως';

Μπουσουλουσες για να ακους τη γη..Εκανες το πρωτο σου βημα...Για να μπεις πιο γρηγορα στο λαβυρινθο σου.

Εβγαλες τα πρωτα σου λεφτα για να αγορασεις το πρωτο σου 'κουτακι'...Κουτακι μεσα στο κουτακι, μεσα στο κουτακι του μυαλου σου...Κουταμαρες εσυ τα ξερεις ολα.

Υπαρχεις τεμαχισμενος σε κουτακια φιλαρακι και το αστειο ειναι οτι φροντισες να το κανεις με το ιδιο λεπιδι που σου κοψανε το λωρο.

Απο μια μητρα βγηκες.

Στο κεντρο ενος λαβυρινθου ξεβραστηκες...Οχι νεογνο πια αλλα ανθρωπος ενηλικος.

Ποιος ειμαι;

Γυμνος,κουλουριασμενος,ποτισμενος αλκοολ μεχρι τα μπουνια,για τη ζωη που σε προσπερασε.. και εκει βλεπεις τα τελευταια σου χρωματα.

Το σκοταδι σε τυφλωνει γιατι το ερεβος το εκανες συνηθεια.

Κανεις να σηκωθεις και κοβεσαι.Ενα λεπιδι ειναι κει κατω.Σου θυμιζει κατι;

Αφου δεν αυτοκτονεις,γιατι δε ζεις;

''Θελω.ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!''

Φιλαρακο αυτο ειναι.....

Σ

Για μια Ιδεα

Τιναζω τα τα χερια ψηλα και φωναζω  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Μεχρι τα πνευμονια μου να ξεγεννησουν περηφανα την τελευταια μου πνοη.

Η κραυγη μου δεν ειναι κραυγη απογνωσης.
Η φωνη μου δεν ειναι φωνη παραδοσης.
Η λεξη αυτη  θελω να διαπερασει το τυμπανο σου και να χαραχτει στο μυαλο σου με το πιο αιχμηρο λεπιδι.

Τοσο αιχμηρο που να μη νοιωσεις πονο.

Τοσο βαθια που θα την κουβαλας παντα.

Για να θυμασαι.

Να θυμασαι.

Αγναντευω τον ουρανο

Θελω ολα τα πετουμενα της γης οπου και αν βρισκονται,απο την πιο αιμοδιψη νυχτεριδα στο πιο σκοτεινο σπηλαιο,

μεχρι το  τεμπελη κηφυνα που δε ξερει το τραγικο τελος που τον περιμενει,

να ανοιξουν φτερα και να πεταξουν μεχρι τον διπλανο γαλαξια...

και να αποδωσουν φορο τιμης σε μια αεναη,αθανατη Ιδεα.

Θελω η φωνη μου να ακουστει πιο δυνατα απο την πυρηνικη εκρηξη στη Χιροσιμα,να σπασει το χρονο,να κανει ολους τους κροτους καθε πολεμου να ντρεπονται να ηχησουν...

Να ντρεπονται να ξεστομισουν το Μπαμ.

Θελω η φωνη μου να ειναι πιο δυνατη απο το ατσαλι,να μπορεσει να σπασει τις αλυσιδες απο τα δεσμα ανθρωπων που θυσιαστηκαν για την ελευθερια, να εξαυλωσει ολα τα καγκελα στα κελια τους.

Ειθε η φωνη μου,να γινει φωνη σου να φωναξεις μαζι μου.

Να φωναξουμε μαζι τοσο δυνατα που θα απωθησουμε το νεφος,το τοξικο καπνο εξω απο την ατμοσφαιρα.

Να θυμασαι.

Θελω τη φωνη μας να την ακουσουν τα παιδια στην Αφρικη, λιγο πριν πεσουν στο χωμα απο πεινα.

Μπορει να μην καταλαβουν τη γλωσσα.

Αλλα σιγουρα θα πιασουν το νοημα... και θα φυγουν με ενα χαμογελο χαραγμενο στα σκελετωμενα προσωπα τους.

Να ξανανοιωσουσουμε ζωντανοι.Φωναξτε!

Να ζωντανεψουμε τους σκοτωμενους.

Να ζησουν ξανα.

Να θυμασαι ..

να φωναζουμε πιο δυνατα.

Να φωναζουμε!

Να θρεψουμε με φωνη τις πληγες μας..

Να ατσαλωσουμε με πυγμη τα κοκαλλα μας..

Γιατι ερχονται μερες δυσκολες...

Και αν σε ξυπνησει μια κραυγη μεσα στον υπνο σου

και κρυος ιδρωτας σταζει απο παντου

ειναι η Ιδεα.

Ειναι η ιδια σου η φωνη.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ !