Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

τριαντατρείς σταγόνες


Έχω γεννηθεί και έχω πεθάνει
στης βροχής τα λημέρια
εκεί που τα καλοκαίρια μας άφησαν το χέρι
παραπατάω από τριαντατρία συγγνώμη
τρικλοποδιά στη ζωή μου
οι αστυνόμοι -νόμοι-μόνοι-
[μ.γ.δ.]
φωτιά στη ψυχή μου / τρικυμία στη φωνή μου
Έχω γεννηθεί και έχω πεθάνει
στης βροχής τα λημέρια
έχω κεντήσει με το βλέμμα μου αστέρια
ποδιά πια στη ζωή μου
ακάπνιστα τα τσιγάρα/ οι μποτίλιες γεμάτες/ οι φλέβες
[μου]
σκάρτες
οι φίλοι μου δεν παίρνουν τις βιταμίνες τους
ξερνώ και τις δικές τους
τις τοξίνες τους
Χωμάτινοι πορτοκαλί καιροί
χωρίς φίλτρα,
instaζωή
[με το ζόρι gram Άρη Ω!]
Μου είπε θα σου ανάψω ένα κερί
Έχω γεννηθεί και έχω πεθάνει
στης βροχής τα λημέρια
και κολυμπά
η ομοιοκοκαταληξία σε λασπόλακους
όμοιοι όλοι/ όλοι λήγουν
κάποιοι καταλήγουν
και πως να ξεχωρίσει κανείς τους ζωντανούς απ΄τους νεκρούς
Έχω γεννηθεί
και έχω πεθάνει
σε λύκου λημέρια
αλλά ζω ακόμα
[έτσι νομίζω τουλάχιστον]
εσύ;

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Οι άνθρωποι ,αυτοί.



Είμαστε οι χάρτινοι άνθρωποι.
Κατοικούμε στις τσέπες ανθρωπόμορφων χαρτονομισμάτων
Πληρώνουμε χρέη ερινύων
και δανεικά ανεκπλήρωτων ζωών.

Είθε τα ζώα να μας βάλουν φωτιά μια και καλή.

Είμαστε οι μεταλλικοί άνθρωποι.
Λεπτοδείκτες κουρδιστών ρολογιών
κρεμασμένων σε λαρύγγια
εγγαστρίμυθων κούκων
και φτιαγμένων απο σάρκα
πεθαμένων ωρολογοποιών.

Είθε οι εναπομείναντες ζωντανοί
να μας ξεκουρδίσουν
και ύστερα να μας καρφώσουν το έντεκα
στο δόξα πατρί
να γίνουμε και επίσημα τυφλοί.

Είμαστε οι πλαστικοί άνθρωποι.
Οι αναλώσιμοι
Καπότες ξεπέτας πεταμένες σε
τουαλέτα ναρκομάγαζου
Φλεβοκαθετήρες σε καμμένες φλέβες
αγκομαχητών.
Μπουκάλια στο στομάχι πεθαμένης φάλαινας
ξερασμένης στα ανοιχτά.
Γαμήσι,πόνος,θάνατος
με αυτή τη σειρά ή με όποια άλλη θέλεις.

Και σκέφτομαι : Με τους πλαστικοχαλυβδοξύλινους νευρώνες μου
Πόσο θά'θελα να' μουν μολυβένιος.
Όσο κρατάει μια σκανδάλη.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

... με ωροσκόπο παρθένο



Πάει καιρός που έχω να σου γράψω αγάπη μου
θέλω να σου πω πως δε σε ξέχασα
απλά η σιωπή μου είναι πιο δυνατή
ξέρεις ένοιωθα καιρό τώρα ότι κάτι δεν πάει καλά
κάτι οι νυχτερινοί ιδρώτες,
το δέρμα να με τρώει από μέσα
σα μικροσκοπικά καβουράκια
να συνωμοτούν κάτω από το δέρμα μου
οι μανιώδεις φαγούρες
να θέλεις να ξυστείς πάνω σε όλες τις αγριοτριανταφυλλιες του κόσμου,
να σκιστείς από μαύρα αγκάθια μέχρι να πέσεις λιπόθυμος από ικανοποίηση /πράγμα που μέχρι πρότινος νόμιζα ότι συμβαίνει μόνο στο μυαλό- τί ειρωνία!
Το σημάδι στο λαιμό
ένας μικρός Φρανκενγουίνι
τέσσερα ράμματα, γαμημένος αριθμός
άλλο ένα γιατρέ να είναι πέντε” -ξέρετε είμεθα και ιδεοψυχαναγκαστικοί
δε γαμιέται
με πότισαν ένα ραδιοφάρμακο για λίγο έγινα πυγολαμπίδα
και πόσοι από σας ρε καθίκια είχατε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσετε στο blade runner; Μισή ανθρώπινη ώρα πτήση με το υπερδιαστημόπλοιο
κάποια έτη φωτός μετά επιστροφή
τράχηλος και μεσοθωράκιο
βαθμός δύο
ακόμα και σε αυτό δεύτερος
δε γαμιέται
τουλάχιστον φωσφορίζω
και
πόσοι από σας ρε καθίκια είχατε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσετε στο blade runner;Γελάω. Το σώμα μου πονάει, μισώ το ζώδιο μου που μου την είχε στημένη
και προσφέρω το κεφάλι μου για ζωγραφική στα παιδιά
Εις το επανιδείν